โลกขึ้นอยู่กับจิต

     โลกขึ้นอยู่กับจิต

 

     การสนทนา(Dialogue) หรือการพูดคุย เป็นเครื่องมืออย่างหนึ่งที่เรียบง่ายและอาจเป็นสิ่งจำเป็นที่สุดของมนุษย์ หากมีการสนทนาที่ดี เข้าใจ ย่อมเป็นวิธีการหนึ่งในการแก้ไขหรือทำให้ปัญหาเบาบางลงไป  การสนทนาหรือการพูดคุย เป็นพื้นฐานของการยอมรับถึงความแตกต่าง สถานะ คติความเชื่อ เป็นต้น

 

 

     หากมีการสนทนาอย่างดี ใช้อย่างเข้าใจ เข้าถึง สุนทรียสนทนาย่อมเกิดขึ้นทั้งยังอำนวยประโยชน์อย่างสูงสุด

 

      พระพุทธศาสนามีท่าทีต่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติวิธี เครื่องมือหนึ่งที่พระพุทธศาสนามีอยู่นั้นคือ การพูดคุย    

 

     โดยเฉพาะ หลัก “ปิยวาจา” หรือ “วาจาอ่อนหวาน” แต่การใช้เครื่องมือดังกล่าว ย่อมยืนอยู่บนพื้นฐานของความคิดหรือทัศนคติของแต่ละบุคคลนั้นๆ สิ่งที่อยู่เบื้องหลังของ “ปิยวาจา” จึงเป็นหลักอีกอย่างหนึ่งคือ “เมตตา” ซึ่งทั้งปิยวาจาและเมตตานั้นเป็นอัญญมัญญปัจจัย คือ สิ่งที่ต้องเกื้อกูลต่อกันและกัน  อาจกล่าวได้ว่าคือ “เมตตาวจีกรรม”

 

       สุนทรภู่เคยแต่งกลอนไว้ว่า

 

“ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์ 

มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต

แม้พูดชั่วตัวตายทำลายมิตร

จะชอบผิดในมนุษย์เพราะ พูดจา”

 

     การมีเมตตาวจีกรรม  มีเงื่อนไขจากการมีจิต(ใจ)ที่จะเป็นสิ่งกำหนดสิ่งอื่น ด้วยเหตุที่ว่า

 

โลกถูกจิตนำไป    ถูกจิตผลักไสไป

จิตเป็นธรรมอย่างหนึ่งที่โลกทั้งหมดตกอยู่ในอำนาจ

 

     หากมีจิต(ใจ)ดีย่อมกำหนดหรือทำให้เกิดสิ่งที่ดี แต่หากมีจิตที่ไม่ดีย่อมทำให้เกิดสิ่งที่ไม่ดีเช่นกัน

 

 

เมตตาธรรม