เสียงสะนูว่าว
เมื่อคืนขณะฉันนั่งฟังเสียงลมหนาวมองดาวที่ระยิบระยับบนฟากฟ้า
เสียงสะนูว่าวนิรนามทางฟากตะวันตกจูงมือฉันกลับบ้าน
ฉันพบว่ากลางคืนทำให้ดาวบางดูดวงสว่างขึ้น
และฉันก็พบอีกว่า กลางคืนเงียบกว่ากลางวัน
ไม่แปลกที่บางคนอาจกำลังจรดปลายปากกาอย่างรื่นรมย์
หรือบางคนอาจหลับสบายอยู่ใต้ผ้าห่ม หรืออ้อมกอดคนรักอย่างมีความสุข
สำหรับฉันกลางวันกับกลางคืนเสมือนหยินหยางของกันและกัน
ขาว-ดำ
มืด-สว่าง
เปรียบชีวิต
ขรุขระ-ราบเรียบ
จันทรา-อาทิตยา
แทนดอกไม้วันคืน
หากเราตื่นขึ้นท่ามกลางหลายสิ่งที่หลับใหลไปแล้ว
ชีวิตแห่งเรา จะรื่นรมย์กับเสียงบางเสียงที่กังวานอย่างสมถะในตัวตนของเราเอง
...
คิดถึงครับ
มาจิบกาแฟ กันซักวันเถอะ