เด็กหญิงชลภสสรณ์  รัตนแดง

มะตะอ๊อด  ชุมชนร้อยเล่มเกวียน เปลี่ยนชีวิต

 

ไออ้วน หรือน้องพลอย เด็กหญิงวัย 5 ขวบครึ่ง อยู่ในบ้านกับแม่ ตา ยาย และน้าชาย ไออ้วนเรียกตากับยายว่าพ่อ แม่ ด้วยความที่ถูกตากับยายเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด ต่างจากแม่อ๊อด ที่เพิ่งได้อยู่ในบ้านกับลูกเมื่อ 3 ปีที่ผ่านมา เนื่องด้วยภาระหน้าที่การงานที่อยู่คนละจังหวัดกับบ้านทำให้เดินทางกลับบ้านเพียงแค่เดือนละครั้ง แต่ปัจจุบัน ไออ้วนย้ายมาอยู่บ้านใหม่กับแม่ ตา ยาย และน้าชาย

วีรกรรมไออ้วนมีมากมายไม่ต่างจากเด็กคนอื่นๆ เคยอ่านในหนังสือที่เกี่ยวกับเด็กๆ บทความที่เขียนถึงเด็กๆ บางทีมันก็มีทั้งความเหมือนและแตกต่าง ด้วยวิถีแห่งการเลี้ยงดู ที่บ้านเลี้ยงไออ้วนแบบชนชั้นรากหญ้า ไม่หวือหวา กินแบบธรรมดาๆ อยู่อย่างบ้านๆ เราามักมองว่า เออ เด็กๆ ในหนังสือที่เราอ่านช่างน่ารักเสียนี่กระไร น่ารักแบบคุณหนู น่ารักแบบคนมีเงิน ^^ 

ไออ้วนคลานได้ตอน 3 เดือน เดินได้ตั้งแต่ยังไม่ขวบดี พูดได้ไวกว่าเด็กทั่วไป และที่จำได้คือ ไออ้วนชอบพูดว่า "บาปกรรม" ตอนหัดพูดได้ใหม่ๆ อาจเป็นเพราะจำตากับยายสอนมา โตขึ้นมาเรื่อยๆ มักมีคำแปลกๆ ที่ไม่ใช่คำด่า เหมือนเด็กบ้านๆ ทั่วไป 

ตอนนี้ ไออ้วน 5 ขวบครึ่ง ชอบดูลำยองเป็นอย่างมาก ทั้งๆ ที่เคยดูก่อนลำยองอวสานแค่ไม่กี่ตอน พอได้เวลา จะเข้ามาขอนอนด้วยเพื่อขอดูลำยอง และมักจะมีคำถามต่างๆ มาถาม วันเฉลิมเขาลำบากเพราะแม่ใช่มั้ย ยายน่ะไม่ผิดหรอก ลำยองน่ะผิด ลำยองไปกินเหล้าที่ไม่ใช่ยาที่ยายเอามาให้กิน ลำยองเขาอยากขอโทษทุกคนใช่มั้ย แต่เขาขอโทษไม่ทัน ลำยองไม่ใช่นางฟ้า ลำยองต้องไปรับกรรม ทุกคำถามคำพูดเหล่านี้คือสิ่งทีไ่ออ้วนดูจากลำยอง นั่งดู นั่งคิด นั่งพูด อยู่คนเดียว เราทำหน้าที่แค่ตอบ ถาม และอธิบาย

ไออ้วนเป็นเด็กดื้อเงียบ แต่ในความดื้อก็ยังมีมุมที่คุยกันรู้เรื่อง ไออ้วนไม่เคยชักดิ้นชักงอร้องขอของเล่น เพียงแค่บอกคำไปเดียวสั้นๆ แม่ไม่มีตังค์ เงินเดือนไม่ออก จากที่อยากได้กลายเป็นขอดูอย่างเดียวก็ได้

ไออ้วนอาบน้ำแต่งตัวเองได้ตั้งแต่เรียนอยู่เตรียมอนุบาล  ตื่นเช้ามาไม่งอแง แม้ในหน้าหนาวนี้ ตื่นอาบน้ำตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง ถามว่า ติดเครื่องทำน้ำอุ่นมั้ย ไม่เอา เปลืองตังค์ ก็เลยได้อาบน้ำเำแข็งกันทุกเช้า กลับมาจากโรงเรียนก็จะทำการบ้านก่อนโดยไม่ต้องบอก ถูกมั่งผิดมั่ง สอนให้ไออ้วนซักผ้าแบบใช้มือ สอนให้กวาดบ้านถูบ้านเอง ยกเว้นล้างจาน ยายกลัวจานแตกเลยไม่ให้ล้าง

ไออ้วนเป็นพยาบาลชั้นหนึ่ง ใครป่วย เธอจะเช็ดตัว ห่มผ้า หายา หาข้าวมาให้กิน เวลาเช็ดตัวก็จะจริงจังมาก เช็ดจากเท้าไปหาหน้าทุกครั้ง ครั้งหนึ่งที่พ่อ(ตา) ป่วย แล้วตะอ๊อดกับไออ้วนต้องไปส่งครอบคัวน้องสาวที่บ้านเมืองกาญจน์ ขาไปก็เฮฮา ขากลับเริ่มมืด อยู๋ในรถ 2 คน ซักพัก ได้ยินเสียงคล้ายๆ คนสะอื้น ครั้นพอถาม บอกเป็นห่วงพ่อแล้วก็ร้องไห้ เลยต้องกดโทรหา 

หนูคิดถึงพ่อ เป็นห่วงพ่อ พ่อ กินข้าวยัง พ่อตอบว่า กินแล้ว แล้วพ่อกินยายัง พ่อว่า กินแล้ว ไออ้วนก้บอกต่อว่า ใกล้จะถึงแล้วๆ ก็วางสายหันมาพูดกับตะอ๊อดว่า แค่หนูรู้แค่นี้หนูก็สบายใจ แล้วก็กลับมานั่งคุยนั่งยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไออ้วนมักพูดว่า อีกแล้วนะ ทำไมต้องเป็นหนูทุกที เวลาตะอ๊อดให้ตักข้าวมาให้กิน เก็บจาน ยกน้ำมาให้ สารพัดจะใช้ ซึ่งตะอ๊อดก็มักจะตอบคำถามไออ้วนอยู่แบบเดิมเสมอๆ คือ ลูกต้องดูแลแม่ ดูแลตา ยาย จบเลย ไออ้วนก็เลยต้องก้มหน้ารับชะตากรรม ^^

ทุกวันนี้ มักจะมีคำถามนี้มาตลอด แม่อ๊อดอยากให้หนูเป็นอะไร ตอบไปสั้นๆ ง่ายๆ เป็นอะไรก็ได้ขอให้เป็นคนดี ดูแลตัวเองได้