โลกมันกลม...จุดใต้ตำตอ
ท่านเชื่อหรือไม่ว่าโลกมันกลมจริงๆ ดังเรื่องที่จะเล่าให้ฟังคือ สืบเนื่องจากผู้เขียนมีโอกาสเดินนทางไปศึกษาดูงานที่จังหวัดหนองคายและข้ามฝังไป ตปท.ใกล้เคียงที่ไม่ไกลจากเรา (ลาว) ก็ไปเยือนนครหลวงเวียงจันทร์ ซึ่งมีไกด์สาวชาวลาวนำเที่ยวรอบเมืองเวียงจันทร์และแวะละลายทรัพย์ตามที่ไกด์แนะนำ ซึ่งจากการไปเที่ยวทัวร์เมืองนครหลวงเวียงจันทร์(ลาว)ครั้งนี้จึงเป็นที่มาของโลกมันกลม เพราะหลังจากที่ไกด์ได้นำคณะของเราแวะละลายทรัพย์ที่ร้านจำหน่ายของที่ระลึกแห่งหนึ่งก็ได้เจอคณะทัวร์จากเมืองไทยที่มีลูกทัวร์เป็น ผู้สูงวัย (สูงอายุ หรือ สว.) และในคณะนี้เองที่เรามองดูว่าเป็นคนไทยที่มาจากทางเหนือก็ได้แต่มองๆ ยังไม่ได้ทักทายอะไร แต่ผู้เขียนก็เห็นผู้ใหญ่ในคณะได้เจอเพื่อนและได้พูดคุยทักทายกัน ก็ได้แต่อมยิ้มว่าโลกนี้มันกลมเนาะอยู่คนไกลละภาคยังมาเจอกันในดินแดนที่ไม่ใช่เมืองไทย และหลังจากผู้เขียนได้มองแล้วก็เดินชมสินค้าในร้านเรื่อยๆ แล้วแบบพอใจพอชมจนเมื่อยขาก็ออกมานอกร้านเพื่อหาที่นั่งพักสักนิดหนึ่ง ออกมาก็เห็นผู้สูงวันท่านหนึ่งนั่งอยู่แล้ว ก็เลยสร้างไมตรีจิตชวนคุยและซักถามว่ามาจากที่ไหนกัน พักหนึ่งก็ถามได้ความว่ามาจากจังหวัดแพร่ จากชมรมผู้สูงอายุอำเภอหนองม่วงไข่ ก็ซักถามไปมาว่า คุณป้าผู้สูงวัยก็ถามว่่าเคยไปเที่ยวทางเหนือไหม ผู้เขียนก็ตอบว่าเคยไปและคุณป้าก็ถามว่าเคยไปเที่ยวที่จังหวัดแพร่ไหม ผู้เขียนก็บอกว่าเคยไป คุณป้าก็ถามต่อว่าไปอำเภอไหน ก็บอกว่าไปที่อำเภอหนองม่วงไข่ คุณป้าก็บอกว่าป้าก็อยู่หนองม่วงไข่ ถามต่อว่าไปบ้านใคร ผู้เขียนก็บอกชื่อไปว่ามีเพื่อนชื่อ กบ คุณป้าก็บอกว่านี้แม่ กบ นะและท่านก็พูดถึงผู้เขียนว่าใช่ ม่าน หรือไม่ ผู้เขียนก็ตอบว่าใช่ค่ะ โอ้คุณพระเราเจอแม้เพื่อนโดยบังเอิญแล้วละ โลกมันกลม และจุดใต้ตำตอจริงๆ และหลังจากนั้นแม่เพื่อนถามว่าจำแม่ได้ไหม ผู้เขียนตอบทันใดว่าจำไม่ได้จริงๆ ไม่มุสา เพราะจำไม่ได้นานมากๆ เลย เกือบ ๑๙ ปีแล้ว และตอนที่เจอท่านนั้นก็เร่งรีบไม่ได้คุยและทักทายพูดคุยกันนัก เพราะท่านยุ่งกับงานบวชของเพื่อน ซึ่งผู้เขียนไปเจอท่านก็ตอนที่เพื่อนจะบวชในวันรุ่งขึ้นจึงไม่มีโอกาสได้คุยกันจริงๆจัง...เลยทำให้จำท่านไม่ได้ และหลังจาากนั้นเราก็ได้มีโอกาสพุดคุยกันและท่านก็แนะนำป้าๆ ของเพื่อนที่มาด้วยกัน แล้วเราก็ถ่ายภาพเป็นที่ระลึก....และพูดคุยกันอีกพักหนึ่งท่านก็ต้องเดินไปทางเที่ยวที่อื่นต่อ....ครั้งนี้จึงทำให้ผู้เขียนได้จดจำไปตลอดว่าคุณป้าท่านนี้คือ แม่ของเพื่อนนะค่ะ...และจะได้จำได้นะค่ะ...ความทรงจำอันแสนหวาน...(พบเจอ ๑๐.๑๒.๑๓)... (เขียน ๑๑.๑๒.๑๓)
