แด่ความในใจในวิถีชีวิตกับการทำงาน...(๑)
ชีวิตที่เป็นอยู่ดั่งยังเหยียบเรือสองแคมอยู่ คือใช้ชีวิตทั้งอยู่ในวัด และนอกวัด พ่อแม่ครูบาอาจารย์เคยสอนว่า เรายังเป็นผู้มีประโยชน์อยู่ก็ขอให้ทำประโยชน์ให้เต็มที่ ... ๑ ธันวาคม ที่จะถึงนี้จึงครบแปดปีเต็มของการทำงานหลังเสร็จสิ้นภาระกิจการเรียนการศึกษาในระดับต่างๆ ถือว่าเป็นการปิดฉากของการเรียนในระบบ ปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก...
และกลับมาเพื่อหวังทำงานที่บ้านเกิด...
ขันอาสาปวารณาตัวต่อการทำงานรับใช้บ้านเกิด แต่ก็มีอุปสรรคมากมาย ในระหว่างนั้น แต่ก็ไม่หยุดทำงาน ...ไปทางหนึ่งไม่ได้ก็ไปอีกทางหนึ่ง ชีวิตจึงไม่เคยอับจน ... ทำงานมากตั้งแต่วันจันทร์จรดวันจันทร์นั่นก็คือไม่เคยได้มีวันหยุดเลย...
นี่คือชีวิตของการขัดเกลา
มีทั้งคนชมและคนด่า...ทำให้เราได้เรียนรู้ทำความเข้าใจภายในใจ ยังเคยคิดในใจว่าเจ้าคนชมหรือคนด่ายังทำงานได้ไม่มากเท่า... แต่ทุกวันนี้เอ้า...อยากจะชมก็ยินดี อยากจะด่าก็ยินดี อันหมายถึงยินดีในทุกปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น
พยายามผลักดัน R2R ให้เกิดขึ้นที่บ้านเกิดตนเอง แต่ทำได้ยาก ... อาศัยใช้ยุทธวิธีป่าล้อมเมือง จนที่อื่นทำแล้วเห็นผล ...ก็โดนคนบ้านตัวเองว่าให้ว่าไม่ทำงานให้บ้านตัวเอง อ้าว...เป็นงั้นไป ตลอดแปดปีนี่รอให้ท่านๆใช้งานใช้ประโยชน์ที่เรามี แต่ไม่ใช้ พอบ้านอื่นมองเห็นคุณค่าเราแล้วเราไปช่วยก็ตำหนิ...
และพอหันกลับมาจะขยับภายในบ้านตนเอง มีผู้ใหญ่มาสนับสนุนดูท่าจะไปได้ดี...ก็มีคำกล่าวแทรก
จะไปรอดเหรอ...จะคอยดู อ้าว...เป็นงั้นไป
ทำให้นึกถึงเรื่องเล่าของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ พอท่านจะสร้างโรงเรียนก็ไปแจ้งความตำรวจมาจับท่าน หาว่าท่านตัดไม้ทำลายป่า และพอโรงเรียนเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ก็มาเยาะเย้ยว่าเดี๋ยวก็ไปไม่รอด... หลายสิบปีผ่านไปเด็กและเยาวชนต่างหลั่งไหลมาเรียนที่โรงเรียนที่ท่านผลักดันสร้างขึ้น...สร้างเด็กสร้างโลกสร้างได้ในคนอีกหลายๆ คน
เอวัง...ก็เป็นเช่นประการฉะนี้นี่เอง
ถ้าใครรู้จัก ดร.กะปุ๋ม หรืออุบาสิกากะปุ๋ม (อ.วิจารณ์ท่านมักเรียกเช่นนี้) ก็จะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เคยเกี่ยงงาน และไม่เคยร้องเรียกว่านี่คือผลงานของฉัน ... คำกล่าวที่เข้าใจผิดมักเกิดจากหัวใจอันปิดกั้น ทำให้เกิดเป็นพลังแห่งความเข้าใจผิดที่เกิดจากปากต่อปาก แต่ขาดการใคร่ครวญและตั้งคำถามว่า ... หากผู้หญิงคนนี้เห็นแก่ตัวจะมาทำงานทีบ้านเกิดนี้ทำไม สู่ไปสร้างตำแหน่งให้เกิดความยิ่งใหญ่แก่ตนเอง เป็นศาสตรจารย์ ดร.ให้คนมากราบไว้นบนอบไม่ดีกว่าเหรอ...โก้กว่ากันเยอะเลย
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร...
ในหัวใจดวงนี้ก็ยังคงทำงานอย่างเป็นอิสระจากพันธการที่เป็นไปตามโลกธรรมแปด เพียงดำเนินไปอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้การเกิดนี้สูญเปล่าเท่านั้นเอง...
...
๑๔ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๕๖
ชีวิตที่เป็นอยู่ดั่งยังเหยียบเรือสองแคมอยู่ คือใช้ชีวิตทั้งอยู่ในวัด และนอกวัด พ่อแม่ครูบาอาจารย์เคยสอนว่า เรายังเป็นผู้มีประโยชน์อยู่ก็ขอให้ทำประโยชน์ให้เต็มที่ ... ๑ ธันวาคม ที่จะถึงนี้จึงครบแปดปีเต็มของการทำงานหลังเสร็จสิ้นภาระกิจการเรียนการศึกษาในระดับต่างๆ ถือว่าเป็นการปิดฉากของการเรียนในระบบ ปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก...
และกลับมาเพื่อหวังทำงานที่บ้านเกิด...
ขันอาสาปวารณาตัวต่อการทำงานรับใช้บ้านเกิด แต่ก็มีอุปสรรคมากมาย ในระหว่างนั้น แต่ก็ไม่หยุดทำงาน ...ไปทางหนึ่งไม่ได้ก็ไปอีกทางหนึ่ง ชีวิตจึงไม่เคยอับจน ... ทำงานมากตั้งแต่วันจันทร์จรดวันจันทร์นั่นก็คือไม่เคยได้มีวันหยุดเลย...
นี่คือชีวิตของการขัดเกลา
มีทั้งคนชมและคนด่า...ทำให้เราได้เรียนรู้ทำความเข้าใจภายในใจ ยังเคยคิดในใจว่าเจ้าคนชมหรือคนด่ายังทำงานได้ไม่มากเท่า... แต่ทุกวันนี้เอ้า...อยากจะชมก็ยินดี อยากจะด่าก็ยินดี อันหมายถึงยินดีในทุกปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น
พยายามผลักดัน R2R ให้เกิดขึ้นที่บ้านเกิดตนเอง แต่ทำได้ยาก ... อาศัยใช้ยุทธวิธีป่าล้อมเมือง จนที่อื่นทำแล้วเห็นผล ...ก็โดนคนบ้านตัวเองว่าให้ว่าไม่ทำงานให้บ้านตัวเอง อ้าว...เป็นงั้นไป ตลอดแปดปีนี่รอให้ท่านๆใช้งานใช้ประโยชน์ที่เรามี แต่ไม่ใช้ พอบ้านอื่นมองเห็นคุณค่าเราแล้วเราไปช่วยก็ตำหนิ...
และพอหันกลับมาจะขยับภายในบ้านตนเอง มีผู้ใหญ่มาสนับสนุนดูท่าจะไปได้ดี...ก็มีคำกล่าวแทรก
จะไปรอดเหรอ...จะคอยดู อ้าว...เป็นงั้นไป
ทำให้นึกถึงเรื่องเล่าของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ พอท่านจะสร้างโรงเรียนก็ไปแจ้งความตำรวจมาจับท่าน หาว่าท่านตัดไม้ทำลายป่า และพอโรงเรียนเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ก็มาเยาะเย้ยว่าเดี๋ยวก็ไปไม่รอด... หลายสิบปีผ่านไปเด็กและเยาวชนต่างหลั่งไหลมาเรียนที่โรงเรียนที่ท่านผลักดันสร้างขึ้น...สร้างเด็กสร้างโลกสร้างได้ในคนอีกหลายๆ คน
เอวัง...ก็เป็นเช่นประการฉะนี้นี่เอง
ถ้าใครรู้จัก ดร.กะปุ๋ม หรืออุบาสิกากะปุ๋ม (อ.วิจารณ์ท่านมักเรียกเช่นนี้) ก็จะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เคยเกี่ยงงาน และไม่เคยร้องเรียกว่านี่คือผลงานของฉัน ... คำกล่าวที่เข้าใจผิดมักเกิดจากหัวใจอันปิดกั้น ทำให้เกิดเป็นพลังแห่งความเข้าใจผิดที่เกิดจากปากต่อปาก แต่ขาดการใคร่ครวญและตั้งคำถามว่า ... หากผู้หญิงคนนี้เห็นแก่ตัวจะมาทำงานทีบ้านเกิดนี้ทำไม สู่ไปสร้างตำแหน่งให้เกิดความยิ่งใหญ่แก่ตนเอง เป็นศาสตรจารย์ ดร.ให้คนมากราบไว้นบนอบไม่ดีกว่าเหรอ...โก้กว่ากันเยอะเลย
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร...
ในหัวใจดวงนี้ก็ยังคงทำงานอย่างเป็นอิสระจากพันธการที่เป็นไปตามโลกธรรมแปด เพียงดำเนินไปอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้การเกิดนี้สูญเปล่าเท่านั้นเอง...
...
๑๔ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๕๖
