เช้านี้ที่ 109

ยามเช้าชายเขาทิวไม้นิ่งสงบ
หมาน้อยนอนสลบกับพื้นคอนกรีตหยาบแข็ง
คอหงส์ยืนตระหง่านแหว่งวิ้นขาด ด้วยบ้านจัดสรร
นานาสรรพพรรณ์สรรค์สร้าง ร้างป่าเริงเมือง

แดดร้อนตอนสายกายร้อนหมาน้อยคล้อยหน้าหนี
สุภาพสตรีหิ้วน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋จากร้านซิ๊มแก่
แม่ลูกจูงกันขวักไขว้ถูไถไปโรงเรียน
เด็กๆแทบคลื่นเหียนอยากอาเจียนเพราะหนังสือพะรุงพะรัง

ลาวพม่ากัมพูชาทาแป้งเหลืองปะหน้า
ได้เวลาใช้งานมนุษย์เครื่องจักรก่อสร้าง ราคาประหยัด
แออัดบรรทุกยัดเยียด หกล้อสิบล้อ ต่างหรือขนส่งสัตว์
ใครว่าเลิกทาส หมดทาส สัปปลับตอแหลหลอกลวง

ซิตี้ซีวิควอลโว่เมอซีเดสเบนซ์
แอร์เย็นๆนั่งโก้ๆฟังเพลงรื่นหู
ติดไฟแดงแย้มกระจกมาเปิดดูร้อนหู
กูจัดตะวาดใส่ มาขว้างกู รู้ป่าวกูเป็นใครไอ้ตำรวจ เร็วๆสิ......ครับๆท่าน

บ้านเมืองพัฒนาสงขลาเจริญคนไม่รู้จักเดินถนน
คนจนเป็นสัตว์ประหลาดต่างดูถูกด้วยกันแม้คนจน(ด้วยกันเอง)
เสียงเพลงแห่งความยากแค้นสับสนระงมในเมือง.....นอกเมือง
ส่งผลกระทบต่อเนื่อง คนรุ่งเรื่อง แต่รุ่งริ่งศีลธรรม

แปดโมงกว่าเข้าเก้าโมงโยงใยใจปิดสนิท
เช้านี้มีควิสห้าเปอร์เซ็นช่างประไรเสีย
ก็อ่อนเพลียอ่อนแรงเชียร์แข่งตะแบ่งเสียงดาร์บี้แมต
ไอ้แลปแมตแลปสแตตค่อยว่ากันไฟนอล

แสงแดดแมันแทงมันทิ่มจิ้มเข้าไปในความรู้สึก
ส่วนลึกของจิตสำนึกสะอึกสะอื้น
หลับจ๋าหลับหลับจ๋านะอย่าตื่น
เช้านี้เป็นวันคืนสมมุติที่สุขใจ

.....เช้านี้ที่ 109......