รับขวัญใบไม้

♣ ♣ ♣

เธอคือใบไม้ที่หายหน้า จากพาราร้าวรานเมื่อวันก่อน

ไปสู่ป่าเขาที่ร้าวรอน จึงรู้โลกละครของใบไม้

รู้ความจริงสิ่งหนึ่งของเลือดเนื้อ ว่าการเกิดการเกื้อเอื้ออาศัย

ควรยืนหยัดอยู่ ณ จุดใด อะไรคือคุณค่าพฤกษาชน

วันนี้...ใบไม้ได้กลับมา เล่านิยายแสวงหาว่าร้าวหม่น

สิ่งที่หาคว้าไขว่...ไกลตน แท้อยู่แค่คืบกมลมิไกลเลย

ดูเถิดใบไม้อีกหลายล้าน ตำนานย่านชีวิตมิ่งมิตรเอ๋ย

เคยสร้างสรรค์สรรค์สร้างเหมือนอย่างเคย ผลิเผยใบใหม่จงไพบูลย์

รับขวัญใบไม้ที่ไหวพลิ้ว โอ้ขวัญลิ่วปลิวไปใช่หายสูญ

กลับมาป่าแก้วมาเกื้อกูล สำนึกจรูญแนบแน่นกับแผ่นดิน

ฤดูหนาว ๒๕๓๒

ศิวกานท์ ปทุมสูติ

ขอขอบคุณ หนังสือดี...กวีนิพนธ์สร้างสรรค์

ชุด...บันทึกแห่งดวงหทัย

รวมบทกวีบันทึกแก่นเนื้อหทัยใหม่ลออ

.......

รับขวัญดอกไม้

จากวันนั้นถึงวันนี้ที่ลี้ลับ เงี่ยสดับเสียงหัวใจคล้ายสูญสิ้น

ลมหนาวแว่วปลิดหวังซบแผ่นดิน ดั่งดวงจินต์รานยับกับรอยร้าว

ศรอัตตาพายอกอกแสยง ร่อนตะแบงสะบัดบ้าพาเหน็บหนาว

ทะยานอยากเกี่ยวเดือนกอบหมู่ดาว โลกสีเทาทึมทับให้จับทรวง

อ่อนระโหยโรยแรงแข่งกับฝัน คืนและวันผ่านเลยละเลยล่วง

ย้อนรอยทางทวนทางกี่ทางลวง กว่าขวัญคืนสู่สรวงแทบร่วงลา...

ขวัญเอ๋ยขวัญคืนบ้าน ณ วันนี้ กี่ร้ายดีกี่ร้อนหนาวกี่อ่อนล้า

ร้อยเป็นบทเรียนจริงสอนชีวา เป็นตำนานคนกล้าเพียงฝ่าฝัน...

ปลายฝน ต้นหนาว ณ บ้านทุ่ง

๓๐ ตุลาคม ๒๕๕๖