จดหมายถึงลูก "ภัคร" ฉบับที่ ๓๒ ตอนแม่ คือ idol ของลูก

"พี่ภัคร" เคยบอกแม่ว่า..."แม่บุษ" คือ idol ของภัคร...

idol ในเรื่องของการทำงาน + การบริหารจัดการในเรื่องต่าง ๆ

แม่บุษเป็นหญิงแกร่ง...เป็นคนอดทน...

แม่บุษเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง...(ในความเข้มแข็ง)...

ลูก ๆ ก็ไม่รู้หรอกว่า..."แม่บุษคนนี้แอบเช็ดน้ำตามาแล้วกี่หน"...

เคยมีพี่หัวหน้าเก่าเขาเคยบอกว่า..."ร้องไห้ได้แต่อย่าให้ใครเห็น"...

พี่ภัครบอกว่า...แม่บุษเป็นคนสู้ชีวิต...ทำงานเป็นด้วยตัวของแม่เอง...

มีความพากเพียรในเรื่องการหาความรู้ใส่ตัว...

แม่บุษสามารถเรียนรู้เรื่องการทำงานด้วยตัวของแม่บุษเอง...

การครองตัว...การครองคน...การครองงาน...

แม่บุษทำได้ด้วยตัวของแม่เอง...

แม่ไม่เคยประจบสอพลอเจ้านาย...แม่ทำงานด้วยความโปร่งใส...

แม่มีนิสัยชอบช่วยเหลือผู้อื่น + ลูกน้อง...

แม่ให้โอกาสคน...สมกับแม่เป็นผู้หญิงทำงานในโลกยุคใหม่...

เพราะแม่บุษทำด้วยตัวของแม่บุษเอง...

เรียกว่า...เป็นผลงานของตัวแม่บุษเอง...

รวมถึงการสร้างฐานะ อ่านได้ที่นี่...บ้านหลังสุดท้าย + เรือนตาย...

สร้างผลงานในหน้าที่ อ่านได้ที่นี่...ประสบการณ์ชีวิตของการทำงาน “รับราชการ”

 

"พี่ภัคร" จึงขอนำมาเป็น idol...แบบอย่างในการดำเนินชีวิตของพี่ภัครเอง...

และฉันก็เริ่มเห็นแววของ "พี่ภัคร" บ้างแล้ว...

แม่ก็ขอให้ลูกนำแบบอย่างในตัวของแม่นี้

ไปประพฤติปฏิบัติต่อประเทศชาติต่อไปก็แล้วกัน...

พึงระลึกเสมอว่า...เหนื่อยแค่ไหน ก็ไม่โกงเขากินก็พอแล้ว...