ช่วงวัยเรียนประถม มัธยม หรือแม้แต่ตอนที่ทำงานแล้วในต่างจังหวัด ผมคุ้นเคยกับภาพครอบครัว ที่มี พ่อ-แม่-ลูก อยู่ด้วยกันครบ หรือไม่ก็อาจจะแถม ปู่-ย่า-ตา-ยาย เข้ามาอีก
แต่พอมารู้จักเมืองหลวง ต้องทำงานในเมืองหลวง วิถีชีวิตของคนในกรุงเทพฯก็เปลี่ยนไป พอมีครอบครัวก็เลยต้องมาคิด ต้องวางแผนกันหลายอย่างมากขึ้น เช่น พอไปทำงานแล้ว ใครจะมาดูแลลูกเรา แค่นี้ก็เป็นโจทย์ใหญ่แล้วสำหรับครอบครัวใหม่ โดยเฉพาะครอบครัวของคนชั้นกลางแบบเดียวกับผม
ผมโชคดีที่พ่อกับแม่ขึ้นมากรุงเทพฯ มาช่วยดูแลหลานให้ตั้งแต่ภรรยาผมคลอด และหลังจากนั้นไม่นานน้องสาวผมก็คลอดอีกคน ก็เลยเท่ากับมีเด็กน้อย 2 คนที่บ้าน กลางวันผมก็ต้องออกไปทำงาน ภรรยาก็ทำงานที่ราชบุรี กลับมาเสาร์-อาทิตย์ ครอบครัวน้องสาวเช้ามาก็ต้องออกไปทำงาน โต๊ะก็เลยต้องเหนื่อยมากขึ้นไปอีก ประกอบกับเดือนรอมฏอนนี้ มะผมจะต้องทำอาหารละศีลอดแต่ละวัน โต๊ะชาย (ปู่) ก็เลยต้องเล่นกับหลาน 2 คนแทน เป็นอย่างนี้บ่อยครั้ง ภาพก็อย่างที่เห็นแบบนี้แหละครับ
เขาถึงบอกว่า เราต้องมีลูกตอนที่ ตา ยายยังเลี้ยงไหว”ทันเลี้ยงหลาน” ไงคะ คุณธวัชโชคดีกว่าอีกหลายครอบครัว รวมถึงโชคดีกว่าดิฉันด้วย ที่เป็นครอบครัวเดี่ยว เลี้ยงเองตั้งแต่ต้นทุกกระเบียด ส่งเนิสซารีกันตั้งแต่เช้าหมายความว่าเงินเดือน ต้องจ่ายค่าเลี้ยงลูกไปกว่าครึ่ง เด็กที่เลี้ยงโดย ปู่ ย่า ตายาย จะมีลักษณะเด่นคือ อยู่กับผู้ใหญ่เป็น ติดตัวมาแต่เด็ก จะมีสัมมาคารวะ รู้วางตัวในสังคมกว่าเด็กที่เลี้ยงแบบครอบครัวเดี่ยวมีคำยืนยันจากลูกพี่เอง น่าจะเป็นแบบนั้นจริง