...มันคือเรื่องจริงไม่ได้อิงนิยาย…

...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหญิงตัวน้อยๆคนหนึ่งเค้าเป็นเด็กน้อยผู้น่ารักมากไปไหนมาไหนมีแต่คนเรียกเค้าว่าน้องตุ๊กตาเค้าเกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะดีเป็นครอบครัวที่แสนอบอุ่นอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่พี่ชาย2คนส่วนน้องตุ๊กตาคนนั้นเป็นคนสุดท้อง พ่อแม่ของเค้ามีอาชีพกรีดยางอยู่มาวันหนึ่งพี่ชายคนโตของเค้าได้ออกไปเรียนนอกบ้านนานๆจะกลับมาสักทีเวลากลับมาจะมีของฝากติดไม้ติดมือมาตลอดเพื่อเอามาฝากน้องตุ๊กตาผู้น่ารักคนนั้นอยู่เสมอและเมื่อพี่ชายคนโตได้กลับมาที่บ้านอีกครั้งเค้าได้กลับมาเปิดบริษัทอยู่แถวๆบ้านและมีญาติฝ่ายพ่อได้ร่วมลงทุนด้วยตอนนั้นธุรกิจของพี่ชายได้เจริญรุ่งเรืองไปได้ด้วยดีพ่อแม่ก็ภูมิใจในตัวลูกชายคนโตของเค้าซึ่งต่างกันมากกับลูกชายอีกคนที่ชอบเที่ยวไปวันๆและอยู่มาวันหนึ่งธุรกิจของพี่ชายคนโตก็เริ่มทรุดตัวลงมาเรื่อยๆจนล้มละลายในที่สุด,,,คุณคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นเมื่อธุรกิจล้มละลาย?? คุณคงคิดไม่ถึงสิว่า...คนที่ร่วมลงทุนด้วยเค้าจะมาทำกับครอบครัวของหนูอย่างนี้พวกเค้ามาบอกพ่อกับแม่ว่าให้ขายสวนยางเถอะเพราะว่าลูกของเค้าได้ทำกิจการนั้นล้มละลายแล้วด้วยความที่ว่า รู้เท่าไม่ถึงการณ์ก็เลยขายสวนยางและผู้ที่ร่วมลงทุนนั้นซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆของพ่อนั้นเองเงินที่ได้มาจากมี่ขายสวนยางเค้าได้เอาไปหมดเลยแล้วมาบอกว่าหักล้างกับค่าที่ลงทุนไปกับลูกชายของเขาและเมื่อได้ยินเช่นนั้นสองสามีภรรยาคู่นั้นถึงกับน้ำตาตก ณ จุดๆนั้นความสุขในครอบครัวนั้นก็เริ่มร่อยหรอลงเพราะพ่อแม่ของเขาต้องไปรับจ้างกรีดยางคนในหมู่บ้านส่วนพี่ชายคนโตก็ต้องออกไปหางานทำเพื่อเลี้ยงตัวเองในตอนนั้นในสายตาของทุกคนมองกับครอบครัวหนูแบบเหยียดหยามมาก เค้าดูถูกสารพัด และค่าใช้จ่ายในครัวเรือนก็เริ่มจะไม่พอกินเพราะตอนนี้พี่ชายคนที่สองก็เริ่มเข้าเรียนมัธยมส่วนน้องตุ๊กตาก็เริ่มเข้าอนุาล 1 ในทุกๆเช้าพี่ชายก็ได้อาบน้ำแต่งตัวให้น้องป้อนข้าวให้น้องและป้อนให้ตัวเองด้วยพร้อมๆกันและไปส่งน้องที่โรงเรียนทุกๆเช้าเพราะพ่อกับแม่ไปรับจ้างกรีดยางตั้งแต่รุ่งๆ และเมื่อพี่ชายไปส่งน้องสาวที่โรงเรียนเสร็จแล้วตัวเองก็ต้องไปโรงเรียนเหมือนกันพี่ชายหนูคนนี้จะโชคดีมากที่ไม่ต้องเสียค่ารถไปโรงเรียนเพราะเขาขับรถรับส่งให้คุณครูที่โรงเรียนซึ่งครูคนนั้นเค้ายังขับรถไม่ค่อยเป็นสักเท่าไหร่เพราะสู้พี่ชายของหนูไม่ได้หรอกเพราะก่อนหน้านี้พี่ชายของหนูเคยขับรถยนต์ของพี่ชายคนโตเขาก็เลยมีความสามารถในด้านนี้และหลังจากนั้นของใช้ต่างๆก็มีราคาแพงขึ้นจนทำให้รายจ่ายในครัวเริ่มไม่พอใช้พ่อกับแม่ก็เลยตัดสินใจไปรับจ้างกรีดยางที่มาเลฯ  และในตอนนั้นหนูอยู่บ้านกับพี่ชายสองคนจากแต่ก่อนพี่ชายจะเป็นคนเที่ยวไม่เอาไหนซึ่งต่างกับตอนนี้มากเมื่อเราได้อยู่กันสองคนพี่ชายก็ได้ดูแลน้องสาวผู้น่ารักเป็นอย่างดีถึงแม้เราจะอดมื้อกินมื้อก็ตามถึงแม้เราจะขาดความอบอุ่นจากพ่อแม่ไม่เคยว่าไม่เคยบ่นไม่ว่าน้องจะทำอะไรพี่ชายจะหามาให้น้องกินตลอดเพราะกลัวน้องสาวจะอด และอีกอย่างเราสองก็ขาดความอบอุ่นจากพ่อแม่และเมื่อพี่ชายเรียนจบม.6 พี่ชายก็ไม่มีโอกาสได้เรียนต่อเพราะต้องช่วยพ่อแม่ทำงานเลี้ยงชีพและแล้วพี่ชายก็ได้ไปช่วยพ่อแม่รับจ้างกรีดยางที่มาเลฯและตอนนั้นเด็กหญิงคนนั้นก็ต้องไปอยู่กับตาและยายเพราะที่บ้านของเขาไม่มีผู้ใดเลยเหลือแต่ความทรงจำดีๆความรักที่ได้จากครอบครัว

พ่อแม่และพี่ชายได้ไปส่งให้เด็กหญิงคนนั้นไปอยู่กับตายายเมื่อพวกเขาต้องพรากจากกันน้ำใสๆมันก็ไหลออกมาจากนัยน์ตาของพ่อและแม่รวมทั้งตัวของเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วยและแม่ก็ได้บอกไว้ว่าลูกอยู่กับตากับยายลูกอย่าดื้ออย่าซนนะ  เดี๋ยวแม่จะกลับมาหาลูกนะและเมื่อเด็กหญิงคนนั้นได้อยู่กับยายอย่างมีความสุขตามประสาเด็กๆแต่ถ้าใครได้สังเกตเห็นในตาของเธอก็จะรู้ว่าเธอเศร้าขนาดไหน??

 

(โปรดติดตามตอนต่อไป)...