“คนจรจัด”
มาจะกล่าวบทไป ถึงไอ้สี่ขาจรจัด
แลฝูงมนุษย์สุดสับสนฉงนชะมัด โอ้อวดตนว่าฉลาดเหลือหลาย
รุมทึ้งเยี่ยงอีแล้งแย่งซากสัตว์ รุมฉีกกัดปานปอบหิวกระหาย
เหม็นเน่าคาวตลบฟุ้งอบกาย กูล่ะอายพวกมีปีกจิกอาจม
คอมันยาวสาวเอายังกับเปรต สุดทุเรศยังอยากได้ให้สาสม
ไม่สนไอ้ตัวไหนขอได้สุขภิรมย์ ถึงอาจมจะเหม็นเน่าก็กลืนกิน
เฮ้ย! ไอ้ตูบน้องรักเอ็งดูนั่น อัศจรรย์ควายสองขามาพลัดถิ่น
ดูมันใช้แรงกายแลกข้าวกิน หมดแรงสิ้นเขาเหยียบซ้ำให้หนำใจ
น่าสมเพชเวทนาพวกสองขา ฮ่า ฮ่า ฮ่า กูอยากขำให้น้ำตาไหล
อยู่ดีดีไม่ชอบอยากสบาย ตะเกียกตะกายเหงื่อไหลรินจวนสิ้นลม
โอยพี่ด่างพูดมามากข้าชักหิว เดินตัวปลิวร่อนเร่มาก็นานนม
อยากจะหากินข้างทางให้สุขสม ข้าขอก้มคารวะพึ่งบารมีท่าน
โธ่! น้องรักนั่นเห็นไหมอยู่ตรงหน้า มีเสบียงอันโอชาแสนหวาน
โอ้หนอ ฟ้าช่างดลบันดาล จะพูดนานอยู่ไยไปคุ้ยกัน
