น้องเมย์ แชมป์โลกผู้นอบน้อม

ผู้เขียนคงไม่สบายใจนักหากจะไม่บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับน้องเมย์ รัชนก อินทนนท์ ผู้นำความยินดีปรีดามาสู่คนไทย ในช่วงวันแม่ปีนี้

ขณะที่ Talk of The Town วันนี้คงไม่พ้นเรื่องราวที่เธอ ที่คว้าแชมป์โลกจากการแข่งขันเวิลด์แชมเปียนชิพที่เมืองกวางโจว ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนได้สำเร็จ ขณะวัยเพียง 18 ปี เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2556

รัชนก อินทนนท์ เกิดที่จังหวัดยโสธร โดยที่พ่อเป็นชาวจังหวัดยโสธร และแม่เป็นชาวจังหวัดร้อยเอ็ด เริ่มเล่นแบดมินตัน จากการที่พ่อและแม่ทำงานเป็นคนทำขนมไทยที่บ้านทองหยอด ขณะนั้นรัชนกยังเป็นเด็กเล็ก ๆ ด้่วยความกลัวว่าจะไปซุกซนเล่นกับน้ำตาลทรายร้อน ๆ ที่ทำขนม ทำให้ถูกลวก ทางผู้บริหารของบ้านทองหยอดจึงจับมาหัดเล่นแบดมินตันตั้งแต่บัดนั้น และสามารถคว้าแชมป์แรกได้ตั้งแต่อายุเพียงไม่กี่ขวบ

ปัจจุบัน รัชนก พร้อมทั้งพ่อและแม่ ก็ยังพำนักอยู่ที่บ้านทองหยอด ถนนพุทธมณฑลสาย 3 เขตบางแค

เมื่อวานนี้ 11 สิงหาคม 2556 ผู้เขียนนั่งชมการแข่งขันด้วยความสุข สุขที่เห็นน้องเมย์ต่อสู้กับคู่แข่งขันดีกรีแชมป์โอลิมปิก 2012 ลอนดอน หลี่ เซี่ยว รุย ได้อย่างไร้แรงกดดัน เธอแข่งไปหากผิดพลาดก็ยังเห็นรอยยิ้มของเธออยู่บ่อยๆ

ที่ประทับใจมากๆจนอดจะชื่นชมไม่ได้ก็คือความนอบน้อมของเธอ ที่ได้นำเอกลักษณ์ของการไหว้ขอบคุณของคนไทย ไปแสดงให้โลกรู้

น้องเมย์ไหว้ขอบคุณกรรมการที่เปลี่ยนลูกแบดฯให้ทุกครั้ง

ไหว้แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่เช็ดพิ้นระหว่างการแข่งขัน

ไหว้ขอบคุณไปทุกๆด้านหลังจบการแข่งขัน

ไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ที่มอบรางวัลให้

เธอไหว้โดยไม่เคอะเขิน..

จนอดรู้สึกภูมิใจในตัวเธอ ภูมิใจที่เป็นคนไทยคนหนึ้ง

แม้การไหว้จะเป็นวัฒนธรรมของหลายๆชาติในเอเชีย.. แต่ผู้เขียนไม่เคยเห็นการไหว้ที่รู้สึกนอบน้อมสวยงามเช่นนี้มาก่อน

ความนอบน้อมอ่อนโยนของเธอนี้แหล่ที่ทำให้เธอเป็นแชมป์โลกและครองแชมป์ในใจของคนไทยทุกๆคน...