รัตติกาลเดือนเร้นยังเห็นหน้า 

ในอุ่นอวลเนียนฟ้าพบตาใส 

แย้มมาพร่างแจ่มกระจ่าง ณ กลางใจ 

ยิ้มให้ในน้ำค้างกลางกลีบดอกไม้ ... 

มาหาเจ้าในพรายฝันฉ่ำชุ่มชื่น 

อยากลืมตื่นเพราะชื่นหวานฝันหวามไหว 

พบสิ่งใดละไมละมุน, 

ฉันครุ่นใจ สบเธอในทุกวิญญา, ปรมาณู 

เขียน ๑๓ มกรอาคม ๒๕๓๙ ณ ม้าหินโบราณ 

แด่น้อง.....ที่น่ารักของฉัน