ได้เข้าใจความเป็นแม่...เมื่อวันที่ได้มีโอกาส

ได้มีทายาทน้อย ๆ  ที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ

และสร้างวินัยให้กับลูกมากไปในบางครั้ง

จะเอาประสบการณ์เดิมมาใช้กับลูกไม่ได้...

เพราะลูกไม่ได้เติบโตมาด้วยความยากลำบากเหมือนกับเรา

ลูกของแม่เป็นลูกของครู ไม่มีภาระงานให้ลูกได้รับผิดชอบเหมือนแม่ตอนวัยเด็ก

เราจึงมีภูมิต้านทานที่แตกต่างกัน..เพราะโลกเปลี่ยนไป

วันที่เป็นลูก...ใช้ชีวิตอยู่กับแม่ –พ่อพร้อมหน้าตากันตลอดเวลา

แต่วันที่เป็นแม่....

ไม่มีเวลาให้ลูกมากมายเช่นนั้น เพราะแม่ไม่มีวันหยุด

วันหยุดเรียนเปรียบเหมือนสวรรค์ทำให้ได้จัดกิจกรรมค่าย

ลูกจึงเติบโตมากับพี่เลี้ยงชาวค่าย.....ซึมซับรับรู้ความเป็นค่าย

แต่อาจจะขาดหายถึง..ความอบอุ่นไปบ้าง

ครูหยินคิดว่า นั่น คือภูมิคุ้มกันหนึ่งที่เป็นบทเรียนให้ได้เรียนรู้

การประคบประหมมากเกินไปในบ้างครั้ง  ก้เหมือนกับพ่อแม่รังแกฉัน

เพราะบางคนเกิดมายังไม่มีโอกาสได้เจอหน้าแม่เลย