ทีมรักบี้ แพทยศาสตร์+สัตวแพทยศาสตร์

เมื่อกล่าวถึงกีฬาที่มีการปะทะกัน หลายๆคนมักนึกถึงกีฬาที่บุคคลรูปร่างสูงใหญ่เล่น และมีการปะทะทำให้เกิดการบาดเจ็บได้ แต่ในความเป็นจริงแล้วกีฬารักบี้ซึ่งเป็นกีฬาที่ต้องปะทะกันนั้นไม่ได้มีอันตรายมากมายอย่างที่หลายๆคนคิดเอาไว้

ในเริ่มแรกที่ผมตัดสินใจสมัครเข้าชมรมรักบี้คณะแพทยศาสตร์นั้น ผมรู้อยู่แก่ใจว่าผมจะต้องเจออะไรบ้างในสนามแข่ง แต่ผมไม่กลัวแม้แต่น้อย ในวันฝึกซ้อมวันแรก รุ่นพี่ปีสองเริ่มต้นการฝึกด้วยการพาวิ่งระยะทาง 8กิโลเมตร ผมู้รู้สึกค่อนข้างเหนื่อย รุ่นพี่สอนว่า ในสนามนั้นเราต้องมีแรงคอยวิ่งตลอดเวลา รุ่นพี่จึงได้พาวิ่งเยอะอย่างนี้

ในการฝึกลำดับต่อมาเป็นการฝึกรับส่งลูกรักบี้ เวลาเราจะส่ง มีวิธีส่งลูกอยู่หลักๆ2วิธีคือ 1.ส่งลูกตั้งธรรมดา กระทำโดยการเหวี่ยงลูกออกจากมือเสมือนท่าสาดน้ำ 2.ส่งลูกหมุน กระทำโดยการเหวี่ยงลูกออกไปพร้อมกับใช้นิ้วมือบังคับปั่นลูกให้หมุนด้วย ซึ่งลูกหมุนจะส่งได้แม่นยำและเร็ว

ต่อมาจะเป็นกาฝึกการตั้งรับ ในการตั้งรับนั้น ฝ่ายรับจะตั้งแถวหน้ากระดานและวิ่งดันบีบพื้นที่ขึ้นไป และถ้าหากจะต้องปะทะกัน ฝ่ายรับจะเข้าทำแท็คเคิล ซึ่งการแท็คเคิลนั้นกระทำเพื่อหยุดฝ่ายรุก ถ้าหากการป้องกันดีมาก ฝ่ายรุกจะไม่สามารถนำบอลกินพื้นที่ไปข้างหน้าได้เลยแม้แต่น้อย

เท็คนิคในการทำแท็คเคิลนั้นสำคัญมาก ถ้าหากเข้าทำแท็กเคิลที่ผิดวิธี อาจจะทำให้เกิดการบาดเจ็บได้ในทั้งฝ่ายรุกและฝ่ายรับ หลักการทำแท็กเคิลคือ ก้มตัวลงต่ำโดยที่ข้อเข่าต้องเหยียดตรงพร้อมที่จะออกแรงดันและรับโมเมนตัมฝ่ายรุก สายตาจ้องมองที่จุดศูนย์ถ่วงของร่างกายฝ่ายรุก จากนั้นใช้แขนทั้งหมดโอบร่างของฝ่ายรุกไว้และรวบตัวให้ได้ ถ้าการแท็คเคิลจะสำเร็จได้ง่าย จะต้องรวบที่บริเวณขาของฝ่ายรุก จะทำให้ฝ่ายรุกไม่สามารถก้าวขาไปได้ การรุกก็จะถูกทำลายลง

ในการฝึกที่ผ่านๆมาของผมนี้ เป็นการเรียนรู้ครั้งแรกโดยเริ่มจากพื้นฐานและการทดสอบโดยรุ่นพี่ จากนั้นได้ไปเรียนรู้จากประสบการณ์จริงในสนามแข่งเมื่อถึงเทศกาลกีฬาน้องใหม่ ผมคิดว่าเป็นการเรียนรู้ที่สนุกและคุ้มค่ามาก ประสบการณ์นี้จะถูกถ่ายทอดต่อไปยังรุ่นน้องต่อๆไป

ทีมรักบี้น้องใหม่ คณะแพทยศาสตร์+คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์