ชอบงานเขียนตอน "หวัดดี" ของ คุณหมอคุณากร วรวรรณธนะชัย ตอนหนึ่ง

ขออนุญาตนำมาลงในบันทึกนี้เพียงส่วนเล็ก ๆ ครับ



"... ความเคยชินที่ให้เรามองข้ามสิ่งดี ๆ ที่มีอยู่กับตัว

เมื่อถูกถามถึงความสุขแทนที่เราจะมองดูรอบ ๆ ตัว และคิดว่า ตอนนี้เรามีอะไรอยู่บ้าง
สิ่งที่หลายคนทำกลับเป็นการนั่งฝันถึงอนาคต พลางคิดว่า ตอนนี้ชีวิตขาดอะไรไปบ้าง

บางทีลึก ๆ แล้วเราอาจรู้สึกว่า ตัวเองไม่มีค่าพอที่จะมีความสุข เราจึงปฏิเสธความสุขที่เรามี
จากนั้นก็เริ่มตั้งเงื่อนไขต่าง ๆ นานากับตัวเองว่า ต้องรอให้ฉันมีนั่น/มีนี่/ได้นั่น/ได้นี่ก่อนจึงจะมีความสุข

เราโยนความสุขไปไว้ที่จุดหมายสักแห่งข้างหน้า จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปหามัน
แต่ทุกครั้งที่เราไปถึง เราก็ไม่เคยสุขกับมันได้นาน แทนที่จะย้อนกลับมามองว่าอะไรที่ผิดไปในวิธีคิดแบบนี้
เรากลับหันซ้ายหันขวามองหาจุดหมายใหม่ ๆ และก็เชื่อเต็มหัวใจว่า มันจะต้องทำให้เรามีความสุขแน่ ๆ
แล้วเราก็เริ่มออกวิ่งอีกครั้ง ..."



.....................................................................................................................................................................................


แก่นสำนึก

* ควรคิดว่า เรามีอะไรอยู่บ้าง ไม่ใช่ ตอนนี้เราขาดอะไรไปบ้าง

* รู้สึกถึง ตัวเองไม่มีคุณค่าพอที่จะมีความสุข จึงต้องหา หาไปจนตาย


เรากำลังเป็นแบบนี้อยู่ไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ...

* นิสิตนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบ เห็นเืพื่อนมีอะไร ก็อยากมีบ้าง

* คนที่เรียนจบแล้วเพิ่งมีงานทำ

* คนที่ทำงานมานาน แต่ยังไม่มีเท่าคนอื่นสักที


ชีวิตจะมีความสุขจริงแท้ อยู่ที่ "วิธีคิด"

ท่านเชื่อหรือไม่?


บุญรักษา คนที่คิดได้ ;)...



...................................................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ ...


คุณากร  วรวรรณธนะชัย.  มองโรคในแง่ดี.  พิมพ์ครั้งที่ ๒.  กรุงเทพฯ : อะบุ๊ก, ๒๕๕๖.