ฉันมีความฝันหลายอย่าง เรียกได้ว่าเป็นคนเพ้อฝันเลยทีเดียว ตอนเป็นเด็กเวลาฟังเพลง ดูเอ็มวีเพลง เห็นศิลปินนักร้องจับไมค์ร้องเพลงและเต้น ก็รู้สึกชอบ อยากเป็นนักร้องบ้าง ช่วงนั้นจำได้ว่าฝึกร้องเพลงทุกวัน แต่เสียงก็ออกมาเป็นเป็ดตลอด(ทุกคนบอก) โตขึ้นมาหน่อยก็เริ่มติดละคร มีเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับคนธรรมดาที่อยู่ๆก็มารู้ว่าตนเป็นเจ้าหญิง ต้องเข้าไปอยู่ในวัง เจอเจ้าชาย(หล่อมาก) ฉันก็เพ้อฝันอยากเป็นเจ้าหญิงบ้าง คิดไปว่าสักวันจะมีคนมาเปิดเผยว่าเราเป็นเจ้าหญิง พอเข้ามัธยมต้นก็ติดวรรณกรรม เคยอ่านเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับพ่อมด นักรบ ก็ฝันอยากเป็นบ้าง อยากฝึกฟันดาบ ฝึกเวทมนต์ รู้สึกไม่อยากเรียน จากนั้นก็เริ่มอ่านนวนิยายเกี่ยวกับความรัก ตอนนั้นอยากเป็นนักเขียนมาก เคยแต่งในคอมพิวเตอร์ แต่แต่งไปก็รู้เลยว่าเราไม่มีหัวด้านนี้ คำบรรยายใช้ภาษาได้แข็งมาก ไม่สนุกน่าติดตามเหมือนที่เราอ่าน ก็ล้มเลิกความฝันนี้ไป  เมื่อเข้ามัธยมปลายก็เริ่มฝันอาชีพที่เป็นจริง อยากเป็นดีไซน์เนอร์เพราะตอนนั้นชอบวาดรูปมาก แต่พอดูแนวการวาดของตนก็รู้เลยว่าเป็นไปได้ยาก ฉันจะวาดรูปแนวเดิมๆ ไม่ค่อยมีรายละเอียดมากและไม่ชอบลงสีด้วย ถ้าให้เราวาดรูปทุกวันคงไม่ไหวแน่  พอคิดดีๆแล้วฝันของฉันที่แท้จริงคงมีแต่แพทย์นี่แหละ พ่อแม่ปลูกฝังอาชีพนี้ให้ฉันตั้งแต่เด็กๆ พอฉันได้ฟังเรื่องเล่าหลายๆอย่างที่ท่านเล่าก็เริ่มศรัทธาในอาชีพนี้ แต่ด้วยความเป็นเด็กเวลาติดตามสิ่งใดก็อยากจะเป็นสิ่งนั้นจึงทำให้ฉันเพ้อฝันในสิ่งต่างๆ พอโตแล้วก็เริ่มคิดเป็น และยึดมั่นในอาชีพที่เป็นจริง ถือเป็นประสบการณ์การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ด้านความคิดของข้าพเจ้าอย่างหนึ่งนั่นเอง 


โดย นางสาวอารดา วงศ์วัฒนชัย

563070264-6 

คณะแพทยศาสตร์ 

บันทึกวันที่20กรกฎาคม2556