มีฝน มีพายุ ย่อมมีวันสิ้นสุด เป็นธรรมดา

ฝนพรำสาย




ฝนพรำสาย


พาความฉ่ำเย็นต้องกายแล้วย้ายมาเย็นที่ใจ

เม็ดฝนพรำดั่งมือน้อยน้อยของแม่ พ่อ หรือคนรักที่ประพรมน้ำเย็นชื่นใจ 

สัมผัสเราอย่างอ่อนโยน 


ฝนโปรยปรายเพียงแผ่วเบา หากดุจน้ำทิพย์ปลอบประโลม

พานให้ซาบซึ้งเกิดความสุข สงบ เรียบง่ายและอบอุ่น



ครั้นยามฝนแปรเปลี่ยน สาดซัดเป็นพา่ยุใหญ่ 

เปรียบคล้ายความทุกข์ 

เมื่อใดพบประสบความทุกข์

ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอบททดสอบ

ความทุกข์คือบททดสอบที่ทุกคนไม่อาจหลีกหนี 



ผ่านพ้นมันมาได้

เท่ากับได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ฝึกครองสติ 

เรียนรู้การมีชีวิตในโลกใบนี้ 

เรียนรู้ตนเอง  

เติบโตไปกับทุก ๆ ก้าวของชีวิต



มีฝน มีพายุ


ย่อมมีวันสิ้นสุด เป็นธรรมดา



ภูสุภา

๒๐ กรกฎาคม ๒๕๕๖