GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ความพยายามในการสานต่อมิตรภาพของเพื่อนผู้ห่างไกล

แค่ทำให้เห็น ให้รับรู้ สัมผัสมิตรภาพได้

เคยอ่านข้อความ " อย่าไปตัดสินคนอื่น ถ้าคุณยังไม่ได้สวมรองเท้าข้างเดียวกับเขา"

เมื่อเพื่อนคนหนึ่งกำลังเตรียมตัวที่จะเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศ นายบอนก็รีบโทรไปทักทายทันที  จนเธอแปลกใจ ถามว่า รู้ได้ยังไงว่ากำลังจะบิน (ไปต่างประเทศ) จึงเฉลยไปว่า เพื่อนชื่อเลน เป็นคนบอก

 

"เลนเค้าดีนะ ติดต่อสื่อสารเพื่อนๆตลอด แต่เราไม่ว่างทุกที"

ตั้งแต่เรียนจบและต่างคนต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางชีวิตของตน  เลนจะพยายามติดต่อเพื่อนทางจดหมายอย่างสม่ำเสมอ แม้ว่าเพื่อนๆจะไม่มีเวลาตอบจดหมายกลับเลย แต่เลนยังเพียรพยายามส่งจดหมายมาตลอด

 

เพราะคิดถึงในมุมของเพื่อน เพื่อนก็อยากรู้ข่าวของเรา ก็ต้องสื่อสารอย่างต่อเนื่อง

แต่ก่อนเลนส่งจดหมาย เดี๋ยวนี้โทรสอบถามสารทุกข์สุขดิบ

 

เลนเป็นคนติดต่อไปหาเพื่อนๆ เหมือนเดิม เป็นคนที่สานสายใยมิตรภาพให้คงอยู่

ถ้าไม่มีเลน ป่านนี้ คงทางใครทางมัน

 

อีกมุมหนึ่ง สุขภาพของเลนไม่ค่อยดีนัก แค่เรื่องแพ้ฝุ่น และภูมิแพ้ก็แย่พอแล้ว เค้าพยายามโทรเพื่อนคนอื่นๆบ่อยๆ โทรไม่ติดก็กดโทร 3-4 หนจนติด ขณะที่คนอื่นจะไม่พยายามกดโทรเท่าเลน

 

ชีวิตคือความไม่แน่นอน คลื่นมือถือไม่ค่อยมีสัญญาณ เพราะบ้านของเธออยู่ในพื้นที่ชนบทแห่งหนึ่งของ อ.นางรองใน จ.บุรีรัมย์ หมู่บ้านที่เธออยู่ ยังไม่มีบริษัทมือถือมาตั้งเสาสัญญาณใกล้ๆบ้าน คงเป็นเพราะมีจำนวนผู้ใช้น้อย

เลนพยายามติดต่อกะนายบอนทาง จม. อีกช่องทางหนึ่ง เมื่อเพื่อนมีน้ำใจ เราก็ต้องรีบแสดงน้ำใจให้เพื่อนรับรู้

 

 ชีวิตไม่แน่นอน  ไม่มีใครรับรู้วันหมดอายุขัย เมื่อ เลน จม.มา นายบอนก็รีบตอบ จม. กลับ แม้แต่มือถือ โทรมาโชว์เบอร์ไว้ โทรกลับไม่มีสัญญาณก็บ่อย

 

แค่ทำให้เห็น ให้รับรู้ สัมผัสมิตรภาพได้

มีเพื่อนหลายรุ่น ที่มีโอกาสเจอกันกลุ่มใหญ่ มักจะได้เจอกันในงานมงคลสมรสที่ใครว่างก็จะรีบมาร่วมงาน

 

กับอีกงานหนึ่ง งานศพ ที่เพื่อนทุกคนพร้อมใจกันเดินทางมาร่วม เพราะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้แสดงน้ำใจให้กับเพื่อนที่จากไปแล้ว

 

เมื่อเลนแสดงน้ำใจ พยายามติดต่อสื่อสารอย่างสม่ำเสมอ เมื่อเพื่อนยังพยายามเพียงนี้  ข้ออ้างที่ว่าไม่มีเวลาว่าง ก็ดูไร้น้ำหนัก เพราะเลนก็ไม่ค่อยจะว่างเช่นกัน

แต่แบ่งสรรเวลาส่วนหนึ่งในการคิดถึงเพื่อนอยู่เสมอ

 

เมื่อนายบอนลองสวมรองเท้าข้างเดียวกับเลน รองเท้าแห่งมิตรภาพ

อือม ที่เคยบอกว่า ไม่ว่างนี่ เป็นแค่ข้ออ้างที่ใช้แก้ตัวเมื่อลืมคิดถึงเพื่อน เท่านั้นเอง….


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 54161
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)