ได้รับเชิญให้กินข้าวเหนียวทุเรียนที่กลุ่มสาระภาษาไทย ภายในโรงเรียนตัวเองนี่แหละ
ได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนความคิด..ได้เยี่ยมเยียนเพื่อร่วมงานต่างกลุ่มสาระ
ขณะกำลังอร่อยอยุ่กับอาหารมื้อเที่ยง..เหลือบไปเห็น กองกระดาษถูกมัดเป็นส่วน ๆ พร้อมกับ
กระสอบใส่ขวดพลาสติกเป็นขยะหลังอาหารแต่ละวัน เตรียมส่งครูหยิน
ทุกคนเล่าให้ฟังเป้นเสียงเดียวกันถึงการปรับพฤติกรรมการทิ้งขยะ
และอยากส่งขยะแลกเสื้อให้ครูได้รับกับทุกคน ...ทำให้ครูหยินเจ้าของโครงการสุขใจมาก ๆ
ความฝันเริ่มเข้าไกล้ความจริง...อยากให้ทุกคนเปลี่ยนพฤติกรรม บริโภคอย่างพอเพียง
เพื่อให้เกิดขยะน้อยที่สุด...โอกาสต่อไปน่าจะได้ไปเยี่ยมกลุ่มสาระอื่นบ้างแล้วล่ะซิ
ว้า...ดีใจจัง...ความหวังเริ่งบังเกิดมี
มาให้กำลังใจคนคิดดี ทำดี จ้ะ
ยินดีด้วยครับ ก้าวต่อไป ลองพัฒนาสร้างครูหยิน2 ครูหยิน3 4 5 6.......มี1000ครูหยิน ในไทย ลองนึกภาพดูซิครับ
นี่แหละคือ เป้าหมายที่ครูหยินอยากทำ...มากที่สุดของชีวิต...ยอมออกจากครู
เพื่อสร้างคนให้รักส่ิงแวดล้อม...แต่รู้ไหมว่ากว่าจะได้ใจคนมาถึงขาดนี้
ทำให้ดูเป้นตัวอย่างมาเป้นเวลา 20 ปี ใคร ๆ หาว่า บ้าไม่เรื่องของตัวเอง
เป็นเรื่องของระบบ...เป็นเรื่องขององค์กร...จึงต้องต่อสู้มาเป็นเวลานาจนกระทั้งใช้ยุทธศาสตร์การ
ให้รางวัลตอบแทนนี่ล่ะค่ะจึงสำเร็จ แต่ก็ไม่ครบ 100 % แต่เริ่มมีเครือข่าย
รุ้ว่าต้องใช้เวลา...สำคัญที่สุดคือผลประโยชนืตอบแทนไม่มากก็น้อยกว่าจะได้ใจ
ตอนนี้ยังประสบปัญหา ราคาขยะถูก แต่ของรางวัลแพงอีกต่างหาก
บางครั้งก็ต้องยอมลงทุน....ส่วนที่ได้ใจมากแล้ว หลายคนมีใจ ไม่ต้องลงทุนต่อก็ทำนี่คือกำลังใจให้สู้ต่อ