จดหมายถึงครู l ห้าสิบ ๆ ปริ่มๆตก แต่อาจจะรอดเจ้าค่ะ (เอาน่าเกือบตกดีกว่าเกือบได้นะ ให้กำลังใจตนเอง)
วันอังคาร ที่ 26 มิถุนายน 2556
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้พึ่งเข้าใจกับตนเองถึงคำว่า "งานแก้ไข" หลังไปซื้อของที่ครูมอบหมายสำเร็จแล้วขับรถกลับเจ้าค่ะ ภาพปรากฏกับใจระหว่างขับรถ ถึงความเป็นเปรตที่ครึ่งหนึ่งนั้นลงไปแล้ว ภาพที่จินตนาการทำความเข้าใจในความรู้สึกซ้อนขึ้นมาว่า ครึ่งเอวลงไปถึงขานั้นหนะลงไปแล้ว ที่ภพภูมิเปรต เตหลือแค่ครึ่งบนที่มือยังตะกายรั้งไว้ ในความโชคดีของกรรมเก่า มือหนูนั้นไม่ไดเกาะหินหรือไม้ แต่เป็นมือของครูที่ยังคอยช่วยประคอง กระตุกเป็นระยะ เพื่อให้ท่อนขาของหนู กล้าหาญที่จะหาที่ยันตะกายขึ้นมาจากความเป็นเปรต
อะไรหล่ะ ที่แสดงถึงความเป็นเปรต คำที่ย้ำกับหนูเอง ก็ ความอยากเอาชนะ ความขี้เกียจ ความอิจฉา ความโกรธ ความไม่ชอบใจ ความไม่รับผิดชอบ ไม่สนไม่แคร์แต่ได้ประโยชน์ก็เอา นั่นมันก็ความโลภชัด ๆ ไม่ใช่กรรมที่จะทำเพื่อความเป็นมนุษย์หรือเทวดาเลย เป็นกรรมที่ทำเพื่อความเป็นไปสู่ความเป็นสัตว์นรกและเดรัจฉาน ความเป็นอริยชนนั้นคงไม่อาจจะเอ่ยถึงได้หากยังกระทำกรรมเช่นนี้อยู่ เสียงที่ดังสะท้อนเข้ามาในใจช่างสั่นสะเทือนความรู้สึกเจ้าค่ะ แค่นึกขึ้นได้ก็ หนาวแล้ว ครูสอน ให้ฝึกฝนตั้งมากมาย ชี้ทางพ้น แต่มันดื้อด้าน คิดได้บางทีก็สมน้ำหน้ามันเหมือนกันเจ้าค่ะ แทบต้องย้ำกับตนเองว่า ต้องโดนซะให้เข็ด
เช้านี้ตื่นมาที่โรงแรม ตีสามนาฬิกาปลุกเตือน การนอนที่โรงแรม ง่ายที่ใจหนูจะเคลิ้มติดสบาย มาลุกอีกทีตอนน้องเมทออกจากห้องเจ้าค่ะ หนูได้มานั่งเขียนบันทึกตอนเช้า จัดแจงอาบน้ำ ทานอาหารแล้วค่อยกลับมาทำวัตร การทำข้อวัตรคือ สิ่งจำเป็น เหมือนที่ครูบอกย้ำ เป็นเหมือนการทานยา
หากลืมทานยาตามเวลาต้องทำอย่างไร
คำตอบคือ ทานทันทีที่นึกได้ แล้วเม็ดถัดไปก็ทานตามเวลา
หากเปรียบข้อวัตรเหมือนการทานข้าว ถึงเวลาไม่ได้ทานก็จะหิว แล้วก็ต้องมาหาอะไรทาน เพราะขาดไม่ได้
ก่อนหน้านี้ ไม่ได้คิดแบบนี้เจ้าค่ะ
คิดแต่ว่า ไม่ตรงเวลาละ ไม่ทำก็ได้
ฉันแย่ ฉันไม่ได้เรื่อง คร่ำครวญแทนที่จะลุกขึ้นมาทำ พึ่งเห็นมันชัด ๆ ในความสำออยเจ้าค่ะ
กรรมเก่า หนูขาดวินัย (เอามาก ๆ) แถมเคยปรามาส อาจารย์ที่ท่านทำอะไรเป็นเวลาเดิมเสมอ อีก กรรมหนักซ้ำเข้าไปใหญ่ นึกได้แค่นี้ ก็จำยอม แล้วแก้ไขเจ้าค่ะ
ตอนเช้าเข้าประชุม ได้อะไรดี ๆ จากวิทยากรที่รู้รอบ พูดสั้น ประเด็นชัดแบบโช๊ะ ๆ เจ้าค่ะ
วิเคราะห์บทบาทกรทวิทย์ฯได้ชัด
รวมถึงจุดยืน ว่าจะทำอะไร ช่วยเหลือใครได้ และต้องการอะไรจากพื้นที่และแต่ละหน่วยงาน เพื่อให้ประโยชน์เกิดกับคนหมู่มากแบะประชาชน ฟังแค่ครึ่งชั่วโมงแต่รู้สึกทึ่งมากเจ้าค่ะ
การประชุมเคลื่อนไป เสร็จปุ๊บหนูหาหนทาง เผชิญความกลัวแก้ไขกับตนเอง ขับรถมาถึงขอนแก่น เข้าสำนักงาน เคลียร์เงิน เคลียร์เอกสาร รวมถึงยื่นใบลาพักผ่อน แจ้งพี่ๆ ซึ่งน่ารักและเข้าใจหนูเสมอ ๆ
ที่นี่เป็นที่ๆเหมาะและเปิดโอกาสให้เรียนรู้ตนเองได้ชัดมากค่ะครู เพราะทุกคนเชื่อเรื่องกรรมใครทำอะไีไว้ก็ได้อย่างนั้น
หนูกลับบ้านเก็บของ ประสานจัดซื้อ จัดหาชุดทดสอบ
ใจหนูมันขี้เหนียวมากค่ะครู มันมีความคิดแม้จะแบ่งซื้อ
เห็นปุ๊บ ระลึกถึงคำพูดครู ยิ่งไม่มี ยิ่งต้อง ทาน
เหมือนหนูไม่ได้จ่ายตังค์เพื่อซื้อชุดทดสอบหรอกค่ะ แต่เป็นการจ่ายตังค์ เพื่อให้หนูรู้จักกับคำว่า "เต็มที่"
ที่ผ่านมาเพราะหนูช้า แถมลืมอีก อย่าไม่น่าให้อภัย ใจนี้ยังจะมาขี้เหนียวอีก ก็เลยจัดไปแบบเต็มๆกับตนเองเจ้าค่ะ ก็คลิ๊กว่า ถ้าเต็มที่ก็ ผ่อนคลายไร้กังวลค้างคาในใจเจ้าค่ะ
หาซื้อเสื้อคลุมอีก ที่เซนโทซ่าไม่มี แฟรี่ ไม่มี เซนทรัลไม่มี โฮมโปร เก่าไม่มี
หนูนึกถึงคำพูดพี่แนน พี่เคยเห็นที่โฮมโปร นึกขึ้นได้ว่า ขอนแก่นเปิดสาขาเพิ่มจึงไปดูแล้วก็ได้จริงๆ เจ้าค่ะ
ซื้อเสร็จส่งข้อความแจ้งครูแบบได้เรียนรู้กับตนเอง ไม่ใช่แค่เสื้อ แต่นี่คือ ความเข้าใจถึงความไม่ทำอะไรให้ถึงที่สุดแล้วก็คาไว้ จนครูเมตตากระทุ้งแต่เช้า
แล้วครูก็เมตตาชี้ทางด้วยความเอาใจใส่ว่า พรุ่งนี้ค่อยมา ทำให้ได้มีเวลาทบทวนและแก้ไขในตนเอง
เข้ามาบ้าน อ่านขอบข่ายที่ครูวางไว้ ส่งข้อความประสาน แล้วก็มาเขียนบันทึกก่อนไปปฏิบัติข้อวัตรที่เหลือ เพื่อพาตนเองให้พ้นภัยในภพภูมิที่ต่ำ สาธุเจ้าค่ะครู
หนูมันจะมาฮึดเอาเฮือกสุดท้าย ก่อนตายจริงๆเจ้าค่ะ สาธุุ
