ผมนั่งคิดว่า ข้อสอบที่มีคำตอบตายตัวอยู่แล้ว สอนให้เด็กมีจินตนาการคิดสิ่งใหม่ๆ ได้หรือเปล่าหนอ.

   เมื่อเช้าวันเสาร์มีการสอบวิชาการเลี้ยงผึ้ง หรือ Apiculture (ถ้าใช้ภาษาที่ง่ายหน่อยก็เรียกว่า Beekeeping ครับ) เป็นการสอบ Final ครับ ครั้งสุดท้าย มี 100 คะแนนเต็มให้ไล่ล่ากัน

   การสอบครั้งนี้ มีนิสิตเข้าสอบ 100 เปอร์เซ็นต์ครับ จำนวนเต็มคือ 59 คน (มากที่สุดที่เคยสอนในวิชานี้ เป็นนิสิตปี 3 และปี 4 ครับ)

   พอนิสิตเข้าสอบครบ ก็เลยชักกล้องมาถ่ายไว้เป็นที่ระลึกครับ เพราะหลังจากนี้ก็จะไม่พบกันในห้องเรียนแล้ว ลองมาดูภาพกันครับ (เรียงจากซ้ายไปขวา)

     

    มีแปลกอยู่คนหนึ่งเขียนหนังสือโดยวางกระดาษขวาง แล้วถึงจะเขียนตัวหนังสือตรงได้ ลองดูว่าท่านทำแบบนี้ได้ไหม

 

    ตอนคุมสอบ 3 ชั่วโมง ผมก็นั่งดูเอกสารที่นิสิตเตรียมมา แล้วคิดอะไรตั้งหลายอย่าง อยากจะบันทึกไว้ด้วยดังนี้

  • ผมสอนเนื้อหาในห้องไม่มาก ก่อนนิสิตสอบจึงต้องไปค้นความรู้ใน internet มา
  • บางคนไปค้นสิ่งที่ beeman เขียนเกี่ยวกับเรื่องผึ้งมา รู้สึกว่ามีมากอยู่เหมือนกัน (เอกสารหนาเชียว)
  • ข้อเขียนเกี่ยวกับผึ้งใน internet ของท่านอื่น (ภาษาไทย) มีมากเหมือนกัน แต่ส่วนมากคนเขียนเป็นมือสมัครเล่น...มีมืออาชีพอยู่ไม่เกิน 3 เจ้า
  • ข้อสอบของผมเป็นข้อสอบแบบต้องคิด แล้วจึงตอบ ไม่มี Fix คำตอบไว้ก่อน ดังนั้นนิสิตต้องขยันให้ความคิดเห็นหน่อย..
  • ไม่ต้องตอบเหมือนอาจารย์ คะแนนก็อาจเต็มได้
  • บางคนคิดคำตอบไว แต่ใช่ว่าตอบไปแล้วจะถูก (ใจ)
  • บางคนคิดคำตอบช้า แต่อาจละเอียดครอบคลุมเนื้อหาก็ได้
  • ผมจึงให้เวลาเขียนเต็มที่ (ต่อเวลาให้เล็กน้อย) เพราะอยากให้ทุกคนเขียนได้เต็มที่ (ไม่เหมือนการสอบแข่งขันที่ใช้ความเร็วในการคิดตอบ โดยมีคำตอบที่ตายตัวอยู่แล้ว)
  • ผมนั่งคิดว่า ข้อสอบที่มีคำตอบตายตัวอยู่แล้ว สอนให้เด็กมีจินตนาการคิดสิ่งใหม่ๆ ได้หรือเปล่าหนอ......