เป็นการบ้านที่อาจารย์ศิลาให้มาและยังค้างคาอยู่ในใจ คงไม่มีความสุข Happy Ba แน่ๆหากไม่ส่งการบ้านชิ้นสำคัญนี้

   จากบล็อกเกอร์ทั้ง 31 ท่านผู้เขียนจะพยายามค่อยๆทยอยอ่านและเลือกในบันทึกที่ท่านเลือกมาร่วมในโครงการ Happy Ba Creation ซึ่งอย่างน้อยก็เป็นบันทึกที่บล็อเกอร์เลือกมาร่วม ย่อมหมายถึงบันทึกที่คัดสรรมาแล้วในระดับหนึ่ง

   บันทึกแรกนี้จึงขอเริ่มที่บล็อกเกอร์นาม ชลัญธร  

พยาบาลผู้เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ขันขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความจริงใจ หากเข้ามาอ่านบันทึกของเธอแล้ว อดไม่ได้ที่จะยิ้มในมุมมองความสุขของพยาบาลผู้ทุ่มเทให้กับงานที่ตัวเองรัก แม้เธอจะรุมเร้าด้วยโรคเรื้อรัง พากินสันก็ตาม

   ผู้เขียนเลือกบันทึกที่หากไม่บอกว่าคนเขียนชื่อชลัญธร กัลยาณมิตรทั้งหลายคงเดาไม่ถูกว่า นี่เป็นบันทึกของพยาบาลผู้มากไปด้วยอารมรณ์ขัน ดังที่เธอเขียนไว้ในบันทึกที่เธอเลือกมา ความสำคัญของเวลา กับ คุณค่าและความหมายในชีวิต  http://www.gotoknow.org/posts/520449    ว่า

   "...หลายคนบอกเวลาเป็นของมีค่า  แต่ข้าพเจ้าเห็นว่า เวลาเป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ต่างหาก

เพราะไม่มีใครสามารถซื้อเวลาได้ แม้คุณจะมีเงินสักเท่าไหร่ มีของมีค่าอื่น มากมาย ก็ตาม..."

   เธอเอาเวลามาชำแหละเสียจนคนอ่านเห็นเครื่องใน ภายในเวลาแห่งชีวิต และหลายๆคนหลงลืมมันไป เะอเปรียบเวลาได้อย่างน่าคิดว่า

   " เวลาเรานึกถึงเวลาเหมือนกับเรามองหลอดด้าย ที่มีด้ายอยู่เต็ม เราก็มักเผลอคิดว่า มีด้ายมาก พอที่จะสร้างสรรค์งานสักชิ้นหรือหลายชิ้น จึงไม่ได้เตรียมด้ายสำรอง หรือใช้มันให้เกิดประโยชน์ที่สุด กลับใช้ แบบฟุ่มเฟื่อยตัดทิ้งไปบ้างอย่างน่าเสียดาย... แท้จริงแล้ว ด้ายนั้นที่เราเห็นว่ามีเต็มหลอด แต่จริงมีนิดเดียว เพราะแกนด้ายใหญ่มากต่างหาก... "

   ทำให้ผู้เขียนคิดว่า ชลัญธร ในมุมหนึ่งของชีวิตใช่จะสนุกสนาน ขำๆ อย่างบันทึกที่ส่วนมากจะอ่านเจอในรูปแบบนั้น เธอมีความสุขในอีกแง่มุมหนึ่งของชีวิตที่เราไม่ควรมองข้าม...

..........

   ขอบคุณ คุณชลัญธร ที่ให้แง่คิดดีๆ แบบ Happy Ba

10 มิถุนายน 2556 

พ.แจ่มจำรัส