บันทึกที่แล้ว "เห็นภาพความสุขง่าย ๆ" ... (เจ็บ แต่ จบ : รุ่งพร มีศิลป์)
นักเขียนตัวจริง เสียงจริง คุณ รุ่งพร มีศิลป์ แวะมาเยี่ยมเยียนครับ


สวัสดีค่ะ  คุณ  Wasawat Deemarn   ยินดีอย่างยิ่งที่ชอบหนังสือเล่มนี้ค่ะ  ..  
ทุกอย่างที่รุ่งเขียน เกิดจากการเรียนรู้ในห้องเรียนเข็มทิศจิตใต้สำนึก ของครูอ้อย ฐิตินาถ ณพัทลุง  
ขอบคุณและยินดีอย่างยิ่งที่เราจะส่งต่อกำลังใจดีๆให้กันทุกๆวันค่ะ  
 https://www.facebook.com/Runglifecoach?ref=tn_tnmn


ผมยังเรื่องที่ประทับใจอีกในหนังสือเล่มนี้ อยากจะนำเสนอ ...





สัญญาว่า ต่อไปนี้เราจะกล้าแสดงความรักต่อกัน
(ด้วยวงแขน ไม่ใช่วงเิงิน)


กอด


กอดเป็นการแสดงออกอันประดักประเดิด เก้อเขิน
เห็นคนกอดกัน ผู้ใหญ่ว่าบัดสี ไม่รู้จักอับอาย
บ้างว่า ดัดจริต โอเว่อร์ทำท่าเป็นฝรั่ง


การกอด กลายเป็นสัมผัสต้องห้ามที่คนเราห่างเหิน
โดยเฉพาะชาวไทย ในขณะที่การมึนตึง นิ่งเชิด
ชักสีหน้า เคร่งเครียด ด่าตวาด
เป็นธรรมชาติอารมณ์ ที่ยอมรับได้
พ่อ-แม่ เลิกกอดลูก พี่น้อง เลิกกอดกัน
เพื่อนรัก เพื่อนตาย ไม่เคยสัมผัสการกอด
ข้างบ้าน...บ้าสิ จะกอดกันได้ไง หน้ายังไ่ม่เคยมอง
คนที่ทำงาน โห...ขืนกอด ก็ฉาวไปทั้งตึก

การปฏิเสธอ้อมกอด
ทำให้เราสูญเสียหลายอย่างในชีวิต ความรัก
ความสัมพันธ์ แม้แต่ลมหายใจของบางคน

เพราะทุกอ้อมกอด มีพลัง
มากพอที่จะต่อชีวิตคนได้



เหนือกว่าหมอเทวดา
เหนือกว่ายาวิเศษ
ออกฤทธิ์ทันที
ไม่มีผลข้างเคียง


ในต่างประเทศ มีการวิจัยเรื่องการกอดมากมาย
จนเป็นที่ยอมรับว่า
การกอดช่วยลดความหวาดกลัว กังวลใจ
ลดระดับฮอร์โมนที่ทำให้เกิดความเครียด
ลดอาการซึมเศร้า ทำให้อารมณ์ดีขึ้น
และบรรเทาอาการเจ็บป่วยให้ทุเลาลงได้
ในประเทศไทย คนแก่หลายคนไม่เคยได้รับการกอด
จากลูกหลาน ไม่เคยแม้แต่ พูดคุย ทักทาย สัมผัส สบตา
นั่งรอการกลับมาเยี่ยมเยียน ที่อาจจะยากกว่าหิมะตกเมืองไทย


คำอธิษฐานที่เคยขอให้อายุยืนยาว สมหวังอย่างไร้ความหมาย
ต่อไปนี้ สัญญาว่า เห็นคนชราที่บ้านเมื่อไหร่
เราจะเปิดวงแขนกว้าง ๆ สอดมือเข้าใต้รักแร้เหี่ยว ๆ
ลูบหลังท่านเบา ๆ ให้หัวใจของเราสัมผัสหัวใจเหงา ของท่าน
กระซิบคำให้กำลังใจข้างหู ซึ่งอาจจะตึงอยู่
เสียงที่แล่นเข้าไป จะสั่งหัวใจสุขให้เต้นแรง สุขทั้งเรา ทั้งท่าน
(ถ้าบ้านท่านไม่มีคนชรา ออกหา ตามสถานสงเคราะห์ได้...
ความรู้สึกเป็นคนที่รักนั้นสำคัญกับหัวใจของมนุษย์ทุกเพศ ทุกวัย)



.........................................................................................................................................................


จริง ๆ แล้ว "การกอด" เป็นวัฒนธรรมที่เคยมีมาในชุมชน Gotoknow
เมื่อนานมาแล้ว ...

หลัง ๆ ก็จะไม่ค่อยได้ยินเท่าไหร่

"การกอด" เป็นวัฒนธรรมที่ทำให้คนไทยขวยเขิน

แต่กลับกลายเป็นยารักษาโรคชั้นดีที่หลายคนคาดไม่ถึง


ลองไหมครับ

กอดพ่อกับแม่
กอดลูก
กอดแฟน
กอดคนที่คุณรัก
กอดเพื่อน

ฯลฯ

แต่

คุณต้องขออนุญาตเขาก่อนนะ
ไม่ใช่อยากจะกอดใครก็วิ่งเข้าไปกอดเลย

เดี๋ยวจะต้องไปคุยกันที่โรงพักเปล่า ๆ 555


บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...


..........................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ

รุ่งพร มีศิลป์.  เจ็บแต่จบ.  กรุงเทพฯ : มินิ มี แอดเวอร์ไทซิ่ง, ๒๕๕๖.