อย่าแตกแถวนะจ้ะ

ขับรถไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยว เลียบชายหาด สายทับสะแก-บ้านกรูด 

จนบางครั้งแทบจะหลุดโค้ง ต้องแตะเบรคอยู่บ่อย ๆ เพื่อประคองรถ

ให้อยู่ในเส้นทาง ในกรอบที่คนทำถนนเขาทำไว้ให้ ....

ถึงปลายทางนั่งหันหน้าออกสู่ทะเล....ในสถานที่ที่ร้านอาหารจับจอง ถือเป็นสิทธิ์ครอบ

ครอง...ที่ไม่ต้องมีลายลักษณ์อักษร  ทำให้ตระหวัดคิดไปถึง อาจารย์ท่านหนึ่ง  

เคยอ่านหนังสือของท่าน อาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์  ชื่อหนังสืออะไรจำไม่ได้ 

แต่จำแนวคิดที่สื่อออกมา  จำได้ ท่านเล่าว่า 

ท่านสะพายเป้ใบเล็ก เดินท่องเที่ยวในประเทศลาว  และได้พบกับครอบครัวเล็ก ๆ 

ของชนเผ่าชนบทห่างไกล  ขณะสนทนากัน  ท่านถามเขาว่า  

"มีที่ดินทำกินเท่าไร"  แต่ดูเหมือนว่า ผู้ถูกถามไม่เข้าใจความหมาย  

แม้อาจารย์จะพยายามอธิบาย เขาก็ไม่เข้าใจ  และตอบไม่ได้ อาจารย์จึงสรุปว่า 

คงเป็นเพราะเขา "ไม่มีกรอบความคิดเกี่ยวกับการครอบครอง"  

เฉกเช่นเดียวกับ  ถ้าตอนนี้ ผู้เขียน ไปถามคนจับปลา ที่ลอยลำเรืออยู่กลางทะเลว่า  

"เขามีทะเลจับปลากว้างเท่าไหร่"  เขาก็คงตอบไม่ได้ เพราะ คงไม่มีใครสามารถ

ครอบครองทะเลเป็นสมบัติส่วนตัวได้....และคงจะหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้ว่า 

"ทำไม"  เพราะบางสิ่งบางอย่างมันอยู่เหนือเหตุผลที่ยากแก่การอธิบาย....

กรอบความคิด  บางครั้ง ก็เหมือนกับ กรงขัง  บางครั้งก็ต้องทะลายกรอบความคิด

นั้นออกไปเสียบ้าง   แต่บางทีมันก็ยากเย็นเหลือเกินที่จะำทำได้ เหมือนกับที่ฉันกำลัง

สาละวนอยู่กับ กรอบความคิด ที่เขากำหนดมาให้ ในการทำงานหลาย ๆ อย่าง

บางครั้ง ฉันก็รู้สึกว่า ฉันกำลัง  ทำอาหาร  "แกงหมู 1 กิโลกรัม ต่อมะเขือ 1 ไร่"  

มันเป็นเช่นนี้  โดยที่ฉันไม่สามารถก้าวพ้นออกจากกรงขัง ออกจากกรอบที่เขา

กำหนดให้ ได้เลย...ก็คงจะ.....จนกว่าจะเกษียณ.....นั่นแหละ....

               

คือ หนึ่งความคิด....ขณะสาละวนกับการทำรายงานประจำปีของโรงเรียน