ไม่คิด...ไม่ฝัน...ว่าจะมีวันนี้
หมู่บ้านตันหยงเปาว์ เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลท่ากำชำ อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี เป็นชุมชนริมชายฝั่งทะเล ระยะทางห่างไกลจากตัวเมืองปัตตานีประมาณ 17.5 กิโลเมตร สามารถเดินทางมาด้วยรถยนต์มีถนนลาดยางตลอดสาย ประชาชนที่นี่ทั้งหมดนับถือศาสนาอิสลาม ส่วนใหญ่จะประกอบอาชีพประมงและรับจ้างทั่วไป และมีบางครอบครัวที่ไปทำงานในต่างจังหวัดหรือประเทศเพื่อนบ้านอย่างมาเลเซีย ชุมชนแห่งนี้มีศาสนาเป็นที่พึ่งสำคัญในการการดำรงชีวิต ชาวบ้านที่นี่จะมีการประกอบกิจกรรมทางศาสนาทุกวันและจะมีเสียงอาซานดังเป็นเวลาในทุกๆ วัน หากมีกิจกรรมของชุมชนชาวบ้านไม่ว่าเด็ก วัยรุ่นหรือผู้สูงอายุจะร่วมทำกิจกรรมอย่างสามัคคี และในทุกเช้าของหมู่บ้านแห่งนี้ จะสังเกตได้ว่าประชาชนในชุมชนมีชีวิตที่เรียบง่ายและพอเพียง ในร้านน้ำชาจะเห็นว่าจะมีคนทุกช่วงวัยของชีวิต มีเด็กๆ วิ่งเล่นและมีวัยชรานั่งจิบน้ำชา ซึ่งทุกร้านก็ต้องมีกรงนกหัวจุกประดับข้างร้านโดยส่วนใหญ่ ในท้องทะเลก็จะมีเรือประมงไม่น้อยกว่าห้าลำที่อยู่เหนือน้ำทะเลตันหยงเปาว์
หากเอ่ยถึง “บ้านตันหยงเปาว์หรือบ้านท่ากำชำ” โดยรวมทุกคนส่วนใหญ่จะนึกถึงความห่างไกลและความอันตรายของเหตุการณ์สถานการณ์ความไม่สงบใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งที่นี่เคยเกิดเหตุการณ์บ่อยๆ และแม้แต่ทางเข้าหมู่บ้านแห่งนี้ ก็เคยมีการรอบยิงมาหลายครั้งหรือแม้แต่การลอบวางระเบิดปลัดอำเภอหนองจิก หากใครที่ได้ยินเรื่องอย่างนี้แล้ว คงขลาดน่าดูหากไม่ใช่คนในพื้นที่ แต่ใครจะรู้เล่าว่าบ้านตันหยงเปาว์แห่งนี้จะสามารถสร้างความประทับใจมากมาย
สำหรับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบลบ้านตันหยงเปาว์มีด้วยกัน 6 คน ซึ่งเป็นคนนอกพื้นที่ทั้งหมดและมีเจ้าหน้าที่อาสาสมัครสุขภาพหมู่บ้านที่เข้า
มาช่วยเหลืองานอยู่เป็นประจำ ซึ่งเจ้าหน้าที่อาสาสมัครสุขภาพหมู่บ้านนี้จะเป็นผู้ที่เข้าใจและรู้เรื่องสุขภาพของคนในชุมชนแห่งนี้อย่างแท้จริง สำหรับการทำงานของเจ้าหน้าที่ที่นี่ไม่มีอุปสรรคมาก แม้ว่าจะเป็นคนนอกพื้นที่ก็ตาม ในเรื่องสุขภาพชาวบ้านที่นี่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี มีการต้อนรับของผู้นำชุมชน ผู้นำศาสนาและประชาชนในพื้นที่ดีมาก แม้แต่การคัดกรองในโรคเรื้อรังและการเยี่ยมบ้านในแต่ละบ้าน
ความพิการทางร่างกายไม่อาจทำให้หัวใจหญิงชายพิการคู่หนึ่งพิการตามได้ เขาทั้งคู่แต่งงานกันอยู่กินกันมามีลูกด้วยกันหนึ่งคน หญิงสาวผู้พิการชื่อนางกีเยาะ แวนาแว อายุ 52 ปี พิการจากโรคเรื้อรังที่เป็นมามากกว่า 9 ปี คือโรคเบาหวาน โดยปัจจุบันถูกตัดนิ้วเท้าข้างซ้ายจำนวน 3 นิ้ว โดยมี นิ้วกลางนิ้วนาง และนิ้วก้อย เมื่อปี พ.ศ. 2552
และได้รับการขึ้นทะเบียนผู้พิการแล้ว มีรูปร่างท้วม ช่วยเหลือตนเองได้ ปัจจุบันประกอบอาชีพรับจ้างทำโรตีโดยรายได้วันละ 50 บาทและเงินผู้พิการ 500 บาทต่อเดือน ส่วนและชายหนุ่มชื่อนายตอปา สมาแอ อายุ 44 ปี พิการทางสายตา โดยตาข้างขวาบอดสนิท ตาข้างซ้ายมองเห็นเลือนราง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นผู้พิการแล้ว ซึ่งนายตอปามีอาชีพรับจ้างทั่วไป รายได้ประมาณ 2,000 บาทต่อเดือน ซึ่งทั้งคู่บอกว่าค่าใช้จ่ายต่างๆ ในแต่ละเดือนพอใช้ ซึ่งทั้งคู่มีบุตรสาวหนึ่งคน อายุ 13 ปี เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนบ้านตันหยงเปาว์ ซึ่งอยู่ใกล้บ้าน เป็นเด็กที่เรียนค่อนข้างดี โดยจะได้เงินไปโรงเรียนวันละ 20 บาท
ลักษณะของที่อยู่อาศัยเป็นเพิงที่สร้างขึ้นด้วยสังกะสีและไม้ บ้านจะเป็นบ้านยกพื้นสร้างอยู่ระหว่างชายบ้านหลังหนึ่งและและชายคาบ้านอีกหลังหนึ่ง ไม่มีหน้าต่าง มีประตูเข้าเท่านั้น ห้องนอนและห้องครัว อยู่ในที่เดียวกัน กว้างประมาณ 1.5 x 1.5x 2เมตร จะนอนรวมกันทั้งพ่อแม่ลูก พร้อมเป็นห้องแต่งตัวในห้องเดียว ภายในบ้านไม่มีห้องน้ำ และหากจะต้องขับถ่ายก็จะต้องขับถ่ายที่ในคลองหรือขุดหลุม ซึ่งไม่ถูกสุขลักษณะ หลังคาบ้านมุงด้วยใบจากซึ่งทรุดโทรมเต็มที มีรอยเสริม เติมแต่งหลังคาเพื่อกันฝนรั่วด้วย กระดาษลัง เศษสังกะสี เศษพลาสติก
สำหรับอุปกรณ์การเรียนของบุตรสาวมีเพียงพอเนื่องจากได้จากที่โรงเรียนแจก
ให้ แต่มีชุดนักเรียนที่ต้องสวมใส่เพียงชุดเดียวและมีชุดพละอีกหนึ่งชุดที่ทางโรงเรียนมอบให้ แต่หากต้องไปโรงเรียน 5 วันต่อสัปดาห์ชุดนักเรียน 1 ชุดคงไม่เพียงพอแน่
จากการมี “โครงการพยาบาลน้องใหม่หัวใจรักบ้านเกิดเพื่อชีวิตที่ดียิ่งกว่า” ที่ได้รับการสนับสนุนงบประมาณ จาก บริษัทโอสถสภา จำกัดมหาชน จึงทำให้ได้มีการลงเยี่ยมบ้านสำหรับผู้ด้อยโอกาส ซึ่งโดยปกติก็ได้ลงเยี่ยมอยู่แล้ว แต่ไม่มีโอกาสช่วยเหลือปัญหาเหล่านี้ แต่เมื่อมีโครงการนี้ดำเนินโครงการโดยโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านตันหยงเปาว์ และศูนย์เยียวยาฟื้นฟูสุขภาพจิตและกายภาพบำบัด โรงพยาบาลหนองจิก ครอบครัวนี้ก็ได้รับการช่วยเหลือเบื้องต้นเพื่อให้ครอบครัวผู้พิการนี้มีคุณภาพที่ดีขึ้น
ทางศูนย์เยียวยาฟื้นฟูสุขภาพจิตและกายภาพบำบัด โรงพยาบาลหนองจิก ได้นำปัญหาชี้แจงแก่องค์การบริหารส่วนตำบลท่ากำชำและสี่เสาหลักในพื้นที่ คือ กำนัน ผู้ใหญ่ ผู้นำชุมชนผู้นำศาสนา จึงได้รับความอนุเคราะห์จากองค์การบริหารส่วนตำบลท่ากำชำ เพื่อซ่อมแซมที่อยู่อาศัยก่อนเป็นข้างต้น โดยมีคนในชุมชนช่วยเหลือลงแรงกันในการซ่อมแซมบ้าน ส่วนบุตรสาวได้รับชุดนักเรียนและสนับสนุนตู้ยา จากงบประมาณของโครงการฯ เพื่อชีวิตที่ดียิ่งกว่าและมีความยั่งยืน ในอนาคตทางองค์การบริหารส่วนตำบลท่ากำชำ นำครอบครัวผู้ป่วยนี้เข้าโครงการบ้านท้องถิ่นไทย เทิดไท้องค์ราชัน 80 พรรษา เพื่อก่อสร้างบ้านให้ใหม่ ในปีงบประมาณหน้า ซึ่งการแบ่งปันครั้งนี้โดยหลายฝ่ายมีส่วนร่วม ทำให้เห็นรอยยิ้มของผู้รับและผู้ให้ ดังคำพูดของผู้รับที่ว่า “ไม่คิดไม่ฝัน ว่าจะมีโอกาสนี้ ขอขอบคุณบริษัทโอสถสภามาก ที่ได้มีโครงการดีๆ แบบนี้ขึ้นมา ดีใจมากค่ะ”
นางอังคณา วังทอง พยาบาลวิชาชีพชำนาญการ (APN สาขาการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต)
นางสาวธิติมาภรณ์ สุขจู พยาบาลวิชาชีพปฏิบัติการ รพ.สต.ตันหยงเปาว์
