คนทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องมีสิ่งที่ใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจ หรือสิ่งที่ใช้เป็นกำลังใจในการทำกิจกรรมต่างๆ หรือแม้กระทั้งในการดำเนินชีวิตเองก็ยังต้องมีสิ่งที่ช่วยให้เรามีแรงใจในการสู้กับปัญหาได้ ซึ่งสิ่งยึดเหนี่ยวของต่ละบุคคลก็มีความแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับว่าใครจะใช้อะไรเป็นสิ่งผลักดันให้เราสู้ต่อไปได้
สำหรับดิฉันแล้ว สิ่งที่ดิฉันใช้เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวในการที่จะสามารถทำให้ฉันเผชิญหน้ากับปัญหาและสามรถก้าวผ่านมันไปได้ก็คงจะเป็น คำพูดดีๆสักสองสามประโยคที่พ่อคอยพูดปลอบใจหรือให้กำลังใจฉันในเวลาที่ฉันท้อหรือรู้สึกว่าตนเองกำลังจะหมดหวัง และนอกจากคำพูดดีๆของพ่อแล้ว ยังมีอีกอย่างหนึ่งที่ฉันคิดว่ามันคือสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคำพูดดีๆของพ่อก็คือ รอยยิ้มของพ่อนั่นเอง ร้อยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น ความห่วงใย เป็นรอยยิ้มที่บอกได้ว่าพ่อนั้นเป็นห่วงฉันและจะคอยอยู่ข้างๆคอยให้กำลังใจ คอยดูวันที่ฉันจะประสบผลสำเร็จ แต่นับจากนี้ไป ฉันคงไม่มีโอกาสที่จะได้ยินคำพูดดีๆที่พ่อใช้ปลอบใจฉันอีกแล้ว เพราะพ่อได้จากไปโดยที่ไม่มีวันได้กลับมาพบกันอีก แต่คำพูดทุกคำที่พ่อได้พูดไว้ ฉันจำมันได้ทุกคำ ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกท้อหรือหมดหวัง ฉันจะนึกถึงคำพูดของพ่อเสมอ และที่จะขาดไม่ได้เลยก็คือ รูปถ่ายของพ่อที่กำลังยิ้มอยู่ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ยินมันกับหูและได้เห็นมันกับตาเหมือนดังที่เคยเป็น แต่แค่มองรูปและนึกถ฿งคำพูดของพ่อ สำหรับตอนนี้แค่นี้ก็เกินพอแล้วที่จะทำให้ฉันมีกำลังใจในการทำกิจกรรมและเป็นแรงผลักดันให้ฉันมีกำลังใจในการสู้กับทุกๆปัญหา และก้าวผ่านมันไปได้ทุกครั้ง
ขอบคุณพ่อมากนะคะที่คอยเป็นห่วง คอยรัก และคอยให้กำลังใจฉันเสมอในเวลาที่ฉันท้อ ขอคุณพ่อที่คอยอยู่ข้างหลังฉันในวันที่ฉันมีความสุข ขอบคุณที่พ่อคอยอยู่ข้างหน้าฉันในวันที่ฉันทุกข์ และที่ขาดไม่ได้จริงๆก็คือ ขอบคุณรอยยิ้มของพ่อที่ทำให้ฉันได้รู้ว่าโลกใบนี้ มันอบอุ่นและน่าอยู่มากแค่ไหน
เขียนได้ดีมากๆเลยค่ะ