ตั้งแต่ฉันได้มาเรียนที่นี่ ฉันก็รู้สึกได้ว่า "การกลับบ้าน" เป็นสิ่งที่พิเศษที่สุดในหนึ่งสัปดาห์ที่นักศึกษาพยาบาลต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอย

เพราะทั้งสัปดาห์นั้นๆเราต่างก็เรียนกันมาอย่างหนัก ต้องการที่จะกลับไปที่บ้าน เพื่อที่จะพักผ่อนกายและใจ กลับไปเติมกำลังใจที่บ้าน กลับไปหาครอบครัวที่รอเราอยู่

ส่วนตัวฉันเองนั้น เมื่อได้กลับบ้านครั้งหนึ่งๆในเวลาเย็นวันศุกร์ แม่และน้องสาวของฉันจะเตรียมอาหารที่ฉันอยากกินไว้ให้พร้อม เพื่อรอคอยให้ฉันกลับมากินด้วยกัน

และเมื่อถึงวันเสาร์ฉันกับน้องสาวก็จะใช้เวลาทั้งวันพักผ่อนอยู่ด้วยกัน พอตกเย็นก็จะพาน้องสาวไปออกกำลังกายด้วยกันที่โรงเรียนมัธยมที่เคยเรียนสมัยมอปลาย เสร็จแล้วก็จะช่วยกันเตรียมอาหารเย็นรอแม่กลับมาจากที่ทำงาน

จากนั้นเมื่อถึงเช้าวันอาทิตย์ แม่กับน้องของฉันก็จะช่วยกันเตรียมอาหารให้ฉันนำกลับไปที่หอพัก เพราะรู้ดีว่าฉันชอบกินอาหารที่แม่ทำให้มากกว่าอาหารตามสั่งที่ซื้อกินในหอ

แม้ฉันจะได้กลับบ้านเพียงครั้งละสองวัน และอาจไม่ได้กลับทุกสัปดาห์เหมือนคนอื่นๆ แต่เมื่อได้กลับไปแล้วเจอสิ่งดีๆที่ครอบครัวทำให้ ฉันก็มีกำลังใจพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆไว้ว่าจะเป็นการที่ต้องจากบ้านมาไกล การเรียนการสอนที่หนักหน่วง สภาพสังคมที่ไม่คุ้นชิน หรือกฏระเบียบในหอพักที่ต้องอาศัยการปรับตัวเป็นอย่างมาก เพียงแค่สองวันที่ได้กลับไปพักผ่อนกายและใจ มันก็ทำให้ฉันพร้อมที่จะฝ่าฟันอุปสรรคต่างเพื่อที่จะไปสู่วิชาชีพพยาบาล ทำให้ครอบครัวภูมิใจในตัวฉัน สามารถยืนหยัดด้วยตนเองได้ด้วยความสามารถของฉันเอง