แม่ของเรา

คำว่า “แม่” เป็นคำที่น่าฟัง ไพเราะเสนาะหู เป็นคำที่เด็กพูดได้ก่อนคำใดๆ เด็กพูดได้นี่ต้องพูดคำว่า แม่ ก่อนแต่อาจจะพูดไม่ชัด ออกเสียงเป็น “มะ” เป็น “แมะ” อะไรไปก็ได้ แต่จุดหมายคือเรียกคนที่เค้ารู้จักก่อนใครๆ เป็นผู้ที่ใกล้ชิดกับเขากว่าใครๆ ผู้ที่ใกล้ชิดต่อเด็กตัวน้อยๆก่อนใครๆก็คือแม่ สัมผัสที่เด็กได้สัมผัสก่อนใครก็คือ เนื้อหนังของแม่ น้ำนมของแม่ ที่ทำให้เด็กรู้จักคำว่าแม่แล้วก็อยากเข้าใหล้ เวลาใดเด็กร้องไห้พอแม่อุ้มมาประทับที่อกหยุดร้องทันที ที่หยุดร้องได้ก็เพราะเขาได้สัมผัสกับเนื้อหนังที่เขาที่รู้จักดีว่าเป็นเนื้อหนังที่มีแต่ความรัก มีแต่ความเมตตาต่อตัว เขาจึงได้เกิดความรักความเคารพบูชา คำว่า “แม่” จึงเป็นคำที่มีความหมายในทางชื่นอกชื่นใจ เราจึงเรียกคนที่ให้กำเนิดเราว่า แม่ เรียกคำอื่นก็ไม่ชื่นใจ