รู้สึกได้เลยว่า พายุชีวิตระรอกนี้ได้สงบลงไปแล้ว 

ความรู้สึกนี้มาพร้อมกับความรู้สึกอึดอัด ไม่ใช่ทางใจ แต่เป็นทางกาย 



และแล้วมันก็กลับมาสู่จุดเดิมที่ 111.0 kg T___T 
ก่อนนี้ก็เคย น้ำหนัก 112 kg แต่ลดมาได้เหลือ ~83 kg เมื่อ 1 ปีที่แล้ว 


อนาถใจตัวเองเล็ก ๆ ว่าเราก็แพ้มันอีกแล้ว 

สงครามที่เราเคยคิดว่าชนะมันมาแล้วอย่างเด็ดขาด

สงครามที่สู้กับไขมันปลิ้น ๆ ที่หน้าท้องย้วย ๆ ของตัวเอง 


แต่เมื่อพิจารณาตามเป็นจริงแล้ว 

ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ สลับขึ้น-ลงเป็นธรรมดา 

เพียงแค่เราเป็นพวกสุดโต่ง 

บทจะหลุดก็หลุดไปเลย 

อย่างตอนนี้เริ่มตื่นขึ้นอีกครั้ง  

ก็อยากที่จะอด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ จนกว่าพุงปลิ้น ๆ นี้จะยุบไป 


ตอนนี้ต้องบังคับตัวเองให้กินเข้าเช้าให้ได้ เพื่อไม่ไปหลุดกินห่าลงตอนเย็น 


ตั้งสติ ให้กับตัวเองให้มั่น 

สายตาคนรอบข้าง ที่แสนจะเหยียบย่ำ ช่างแม่มมันนนน 

กูอึดอัด เรื่องของกู 

คนมีความสุขที่เห็นคนด้วยกว่าตัวเป็นธรรมดา 

ยิ่งเรา หงอ มันยิ่งเหยียบ 
เรื่องอะไร เราต้องมีความสุข พัฒนาตัวเองให้ได้ 


พองได้ ก็แฟบได้ 

แต่ต้องมีวินัย 

ตอน นน. ขึ้น ยังมีวินัย ที่จะ ไม่ไปยิมอย่างต่อเนื่อง กินเยอะอย่างต่อเนื่อง เป็นเดือน ๆ เป็นปี ๆ 


ตอนนี้ กรรมมีจริง ต้องมีวินัยในทางกลับกันบ้าง 

มา มาสู้กันอีกซักครั้ง 

ครั้งนี้รู้แล้วว่า สงครามนี้ ยืดเยื้อได้ทั้งชีวิต 

เราต้องชนะศึกนี้ ให้ได้ เราเคยชนะมันมาแล้ว 


ฆ่าามานนนน