เมื่อวาน หลังจากเล่นตีลูกขนไก่พลาสติกได้ไม่นาน นางสาวนายบ่ายนุ เล่าให้ฟังว่า สองสามวันมานี้ มีเด็กนักศึกษาของเราตาย ๓ คน คู่หนึ่งฆ่าตัวตาย อีกคนหนึ่ง ถูกฆาตกรรมในหอพัก จากฆาตกรที่อ้างว่าตนเป็นโรคจิตชอบขโมยกางเกงใน
นุเล่าให้ฟังอีกว่า นักศึกษาชายคนหนึ่ง รปศ.เป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ แต่ต้องมาตายลง แม่เมื่อทราบและเห็นร่างลูก ก็ร้องไห้เสียใจอย่างสาหัส
ผมเสริมให้นุฟังว่า เป็นธรรมดา เพราะลูกคือแก้วตาดวงใจคือหัวอกของแม่ การที่ลูกจากไปคือความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่มากนัก
นุเล่าพูดว่า มหาวิทยาลัยของเรามีการตาย กรณี การหึงหวงมาหลายคู่แล้ว ดูแล้วน่าอนาถใจจริงๆ
ระหว่างกลับบ้าน ผมก็คิดไปว่า เราอาจไม่ได้เรียนรู้เรื่องความสูญเสีย สิ่งที่เราเรียนรู้คือการประสบความสำเร็จในสิ่งที่หวังคือเป้าหมาย เราจะไม่ยอมสูญเสีย หลายเหตุการณ์ที่เราไม่ได้ตั้งตัว เราเจอกับความสูญเสีย ทุกคนที่สูญเสียสิ่งที่ตัวเองตั้งความหวังไว้สูง จะมีวิธีการจัดการแล้วแต่สติปัญญา บางคนจัดการตัวเองด้วยการอำลาจากโลกใบนี้ อำลาญาติพี่น้อง พ่อแม่ ลูกๆ มิตรสหาย เพราะคิดว่าการจัดการแบบนี้คือดีที่สุด หลายชีวิตที่จัดการด้วยกรณีแบบนี้ ผมมีความคิดว่า วิชาการจัดการความสูญเสีย มันน่าจะมีขึ้นในสถาบันการศึกษา เพื่อการเรียนรู้และการเตรียมความพร้อมเอาไว้ ถ้าเราประสบความสำเร็จโดยไม่สูญเสียเลย ก็ถือเป็นความดีของเรา แต่ถ้าเราจะต้องสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ เราน่าจะมีวิธีการจัดการอย่างไร โดยเฉพาะการจัดการกับตัวเอง ไม่ใช่คนอื่น
