ปีหนึ่งที่ดี ๆ จบไป...ปีสองที่ไม่รู้จะเป็นยังไงก็เข้ามา


...วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเดือนกุมภาพันธ์
เป็นวันสุดท้ายของการสอบปลายภาค
เป็นวันสุดท้ายของการอยู่หอในภาคเรียนนี้
เป็นวันสุดท้ายของการอยู่ปี 1


ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาตลอดระยะเวลาในช่วงปีหนึ่ง
มีมากมายหลายเหตุการณ์ทั้งดีและร้าย
หลาย ๆ เหตุการณ์สอนให้เข้าใจเรื่อง ๆ หนึ่งได้อย่างชัดเจน
และเรื่องหลาย ๆ เรื่องก็เข้าใจได้จากเหตุการณ์เดียว

ในวันนี้เป็นวันที่เราได้โอวาท
จากครูที่คอยดูแลพวกเราตั้งแต่เริ่ม

ท่านได้สอนเราว่า 
" ให้ดีกว่ารับ ให้ดีกว่าขอ "

มันช่วยย้ำคำ ๆ หนึ่งที่ว่า
" ทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้มา คือทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้ไป "

มันทำให้ฉันคิดได้ว่าในขณะที่เราขอไป
แต่ไม่รู้ผลว่าจะได้หรือไม่ได้ตามที่ขอ
บางคนต่อให้เขาตะโกนจนปากฉีกก็ไม่ได้ตามที่ขอ
หรือไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขอเลยด้วยซ้ำ

มันทำให้ฉันคิดได้ว่าสิ่งที่ยั่งยืนที่สุด
ก็คือสิ่งที่เราสร้างมันด้วยตัวเอง
สิ่งที่คนอื่นให้เขาอาจเอาคืนเมื่องไหร่ก็ได้
แต่สิ่งที่เราคิดเอง ทำเอง สร้างขึ้นมาเอง
ถึงแม้มันจะอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร ในเวลาใด
มันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นของ ๆ เรา


นอกจากนี้ท่านก็หวังว่าพวกเราทุกคน
จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
ฉันก็หวังว่าฉันจะเติบโตขึ้นในทุก ๆ ปี เช่นกัน


เส้นชัยของปีหนึ่งอาจจบลงในวันนี้
แต่วันนี้ก็เป็นจุเริ่มต้นของปีสองเช่นกัน

เก็บความสำเร็จในปีนี้เป็นกำลังใจ
เก็บความห่วงใยใส่กล่องไว้เผื่อปีหน้า
เก็บความทุกข์เป็นแรงผลักกายา
เก็บความเมตตาให้ห่อหุ้มใจ

กำลังใจในปีนี้ผลักดันให้สำเร็จในปีหน้า
เปิดความห่วงใยออกมาเมื่อยามโศกศัลย์
พลิกความทุกข์เป็นบทเรียนสู่สุขในทุกวัน
ให้ความเมตตาแก่กันให้สุขใจ



ในปีหนึ่งนี้
ชีวิตที่มีแต่ความไม่แน่นอนก็ผ่านพ้นไปด้วยดี
ในปีสอง สาม สี่ และห้า
ก็ขอให้ชีวิตที่มีแต่ความไม่แน่นอนนี้
เติบโตขึ้นบนความไม่จีรังยั่งยืนนี้
และเติบโตขึ้นจนพบความแน่นอนที่แน่นอนและยั่งยืน...




ตะวันลาลับขอบฟ้าไป...เป็นสัญญาณเตือนว่าวันใหม่กำลังจะมาถึง
ทุกห้วงนึกคิดห้วงคำนึง...ชีวิตยังมีซึ่งมีลมหายใจในอีกวัน