เมื่ออาทิตย์คุยกับเพื่อนร่วมงาน  ถึงการล่มสลายของบริษัทต่างๆ  เพราะการบริหารไม่ดี  มี CEO ที่แย่มากๆ พอทำงานได้สี่ปีก็โดนให้ออก ลาออก  บริษัทก็เจ็งไปตามธรรมเนียม  เพื่อนร่วมงานกล่าวมาว่า บริษัทต้อง Fix Up หรือ ไม่ก็ Give Up 

มาคิดดูแล้วชีวิตของคนเราก็เหมือนกัน  รักกันมากๆ  ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน  หรืออยู่ด้วยกันก็ต้องหย่าร้าง แยกทางกันทาง  มีเรื่องอย่างนี้เป็นประจำไม่ว่าที่นี้หรือที่ไหน

อันแรกคือ Fix Up คือต้องแก้ไข  รักกันใหม่ๆ หรือเก่า  บางทีไม่มีโอกาสแก้ไข  เพราะเขาไม่รักเรา  ไม่รู้จะไปแก้ไขกับใคร อย่างที่เขาเขียนว่า ตบมือข้างเดียวมันไม่ดัง  ที่จริงไม่ต้องตบก็พอจะรู้  แค่มองตาก็รู้แล้ว  ว่าเขาไม่ได้รัก เขาไม่ได้สนใจ  อย่างนี้ต้องทำใจ  แล้ว Give Up เสีย  เสียเวลาเปล่าๆ  หาใหม่ดีกว่า

ประเภทที่สอง พอจะรักกันได้  หรือรักแล้ว หรืออยู่ด้วยกันกันแล้ว  มันก็ต้องทะเลาะกันเป็นธรรมดา อย่างนี้ต้อง Fix Up เพราะถ้าไม่แก้ไข บ้านจะพัง  น้ำจะรั่ว   ถ้าทำผิดแล้วไม่แก้ไข  วันหนึ่งมันก็ต้องถึงจุดจบ คือ ต้อง Give Up ยอมแพ้  เสียเถอะ เปลี่ยนลบให้เป็นบวก  คิดว่ามีโอกาสไปวัดไปวา ฟังธรรม ปฏิบัติธรรมมากขึ้น  มีพ่อหรือแม่อีหนู  เวลาไม่มีเสียเลย  หาคู่ใหม่เสียก็ยังได้

แต่เพื่อนผมเขาไม่ได้รู้ความรู้สุดยอด  ที่ชาวไทยได้รู้  คือนอกจากจะ Give Up แล้ว  มันต้อง Let It Go พูดง่ายแต่ทำยาก  ยังจำได้ไหม คำที่พูดว่า ที่ไหนมีรักที่นั่นมีทุกข์

เรียนมาแล้วก็ลืมแล้ว  ประโยคยอดนิยมประจำใจ นี้มาจากหนังสือเรือง กามนิต  ถ้าลืมไปแล้ว กลับไปอ่านใหม่อีกได้ มีคนลงเว็ปให้แล้ว 

ที่เขียนๆลงให้อ่านทุกวันถึงเรื่องนี้ บางคนเขียนมาเป็นปี คือเราไม่ยอมทิ้งมันไป  เพราะใจมันมีหน้าที่คิด  มันก็เหมือน CPU ของคอมพิวเตอร์  มันจะต้องคิด  เรื่องที่มันจะต้องคิดมาได้หกทาง คือทวารทั้งหก  ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ  


ใจมันสำคัญที่สุดที่ไหนเรารักมาก  มันคิดเสียก่อน  คิดๆ  กลางวันก็คิด  ตื่นนอนก็คิด  คิดๆๆๆ  

แล้วจะเลิกคิดได้อย่างไร  ครูบาอาจารย์บอกว่าอย่าไปห้ามมัน   มันคิดก็ให้รู้  รู้แล้วก็ทิ้ง แต่อย่างเผลอนะ มันเอาตายเลย

ตอนนี้หน้าของเราคือ  รู้แล้วทิ้ง   รู้แล้วทิ้ง 

สักวันเราจะทิ้งมันได้

เหมือนหนังเก่า  ฉายให้เราดู ฉายแล้วฉายอีก จะไปดูมันทำไม  

คงมีสักวัน  ที่เราอาจจะได้ดูหนังใหม่ที่ดีกว่าสนุกกว่าก็ได้ครับ