หายหน้าไปเกือบเดือน พอเข้ามาอีกที ก็งงๆ

นี่แหละน้า...นานๆ เขียนที

ช่วงนี้ครูบาอาจารย์เริ่มงานเบาลงนิดนึง ย้ำ..นิดเดียวจ้า

แต่นักศึกษาคงมีงานบานตะไท

ไหนจะสอบ ไหนจะรายงาน ใช่มั้ยคะ นักศึกษาที่รัก

..............

มาฟังเรื่องเบาๆ ที่ขอเล่าสู่กันฟัง

เพิ่งอ่านเรื่อง นางนวลในโลกเงียบ ที่คุณงามพรรณ  เวชชาชีวะเป็นผู้แปลจากหนังสือเรื่อง Le cri de mouette ในภาษาฝรั่งเศส ผู้เขียนชื่อ Emmanuelle Laborit เป็นคนหูหนวก และเป็นศิลปิน

ติดใจอยู่ช่วงหนึ่งที่ผู้เขียนบอกเล่าถึงความก้าวหน้าทางแพทย์ที่ได้ทำเครื่องช่วยฟังสำหรับคนหูพิการ โดยต้องผ่าตัด และนำเครื่องดังกล่าวเข้าไปใส่ไว้ในชั้นของประสาทหู ผลสำเร็จของการผ่าตัดไม่สามารถรับรองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

 สำหรับผู้ใหญ่ หากไม่ยอมทำก็คงไม่มีใครบังคับได้

แต่เด็กล่ะ ถ้าเขาไม่อยากทำ แต่พ่อแม่พาไปทำ เขาจะโต้แย้งอย่างไร

และหากผ่าตัดไปแล้ว ผลสำเร็จไม่เกิดขึ้น ก็ไม่สามารถแก้ไขได้

แล้วชีวิตที่เหลืออยู่จะทำอย่างไร

 

คนหูหนวก เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

เพราะฉะนั้น เขาไม่รู้หรอกว่า เสียง เป็นอย่างไร

เขาไม่เดือดร้อนที่จะไม่ได้ยินต่อไป เขายอมรับ

แล้วทำไมคนที่หูได้ยินจึงไม่ยอมรับว่า ในโลกนี้มีคนที่หูไม่ได้ยิน

..... .....

โลกเรามีความแตกต่างเสมอ

การดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างสงบ และมีความสุขบนความแตกต่าง นับเป็นศิลปะอย่างยิ่ง

.......

หวังว่าทุกคนคงมีศิลปะในหัวใจนะคะ