การดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างสงบ และมีความสุขบนความแตกต่าง นับเป็นศิลปะอย่างยิ่ง

หายหน้าไปเกือบเดือนพอเข้ามาอีกที ก็งงๆ

นี่แหละน้า...นานๆ เขียนที

ช่วงนี้ครูบาอาจารย์เริ่มงานเบาลงนิดนึง ย้ำ..นิดเดียวจ้า

แต่นักศึกษาคงมีงานบานตะไท

ไหนจะสอบ ไหนจะรายงาน ใช่มั้ยคะ นักศึกษาที่รัก

..............

มาฟังเรื่องเบาๆ ที่ขอเล่าสู่กันฟัง

เพิ่งอ่านเรื่อง “นางนวลในโลกเงียบ” ที่คุณงามพรรณ  เวชชาชีวะเป็นผู้แปลจากหนังสือเรื่อง Le cri de mouette ในภาษาฝรั่งเศส ผู้เขียนชื่อ Emmanuelle Laborit เป็นคนหูหนวก และเป็นศิลปิน

ติดใจอยู่ช่วงหนึ่งที่ผู้เขียนบอกเล่าถึงความก้าวหน้าทางแพทย์ที่ได้ทำเครื่องช่วยฟังสำหรับคนหูพิการ โดยต้องผ่าตัด และนำเครื่องดังกล่าวเข้าไปใส่ไว้ในชั้นของประสาทหู ผลสำเร็จของการผ่าตัดไม่สามารถรับรองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

 สำหรับผู้ใหญ่ หากไม่ยอมทำก็คงไม่มีใครบังคับได้

แต่เด็กล่ะ ถ้าเขาไม่อยากทำ แต่พ่อแม่พาไปทำ เขาจะโต้แย้งอย่างไร

และหากผ่าตัดไปแล้ว ผลสำเร็จไม่เกิดขึ้น ก็ไม่สามารถแก้ไขได้

แล้วชีวิตที่เหลืออยู่จะทำอย่างไร

 

คนหูหนวก เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

เพราะฉะนั้น เขาไม่รู้หรอกว่า “เสียง” เป็นอย่างไร

เขาไม่เดือดร้อนที่จะไม่ได้ยินต่อไป เขายอมรับ

แล้วทำไมคนที่หูได้ยินจึงไม่ยอมรับว่า ในโลกนี้มีคนที่หูไม่ได้ยิน

..........

โลกเรามีความแตกต่างเสมอ

การดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างสงบ และมีความสุขบนความแตกต่าง นับเป็นศิลปะอย่างยิ่ง

…….

หวังว่าทุกคนคงมีศิลปะในหัวใจนะคะ