เมื่อเข้ามาใน G2K  ได้นานพอ ก็ไ้ด้พบว่าพื้นที่แห่งนี้มากไปด้วยผู้มีความสามารถ  มีผู้คนอยู่กลุ่มหนึ่งที่ทำให้ทึ่ง ชอบและชื่นชมกับวิธีคิดและการลงมือปฏิบัติของเขาเหล่านั้น 

แอบถามตัวเองอยู่เรื่อยมานับแต่ได้รู้จักว่า พวกเขาเอาเวลาไหนนอนกันนะ อันตัวเราแม้จะมีงานอันคุ้นเคยกับการไม่นอนในเวลาที่คนอื่นนอน ก็ยังเดาได้ว่าเวลาไหนคือเวลาที่ควรนอน แต่เวลาของพวกเขานั้นเดาไม่ออกเลย

มีครั้งหนึ่งได้ไปเยี่ยมเยือนพวกเขาถึงที่ เห็นแล้วก็ทึ่ง มีครั้งหนึ่งที่ได้แลกเปลี่ยนความเห็นและคุยกันผ่านโทรศัพท์ และมีหลายครั้งที่แลกเปลี่ยนผ่านอีเมล์  

ความสัมพันธ์ฉันมิตรก่อกำเนิดขึ้น การเข้าใจสถานะ เห็นชีวิต และรับรู้ความรู้สึกเป็นตัวเชื่อมสัมพันธ์เหล่านั้น จนรู้สึกขอบคุณกับมุมบวกแห่งชีวิตที่ได้รับตอบแทน   ไม่ได้อยู่ใกล้ก็เหมือนได้อยู่ใกล้   พบกันทีไรก็คุยกันสนุกได้ทุกทีไป

ความเป็นกัลยาณมิตรที่ได้รับจากผู้คนหลากหลาย ก่อกำเนิดขึ้นจากงานที่พวกเขาให้กำเนิดและหล่อเลี้ยง ไม่มีผู้คนเหล่านี้ให้กำเนิด ก็ไม่มี G2K  ขอบคุณทุกผู้คนที่ร่วมสร้างและสานชีวิตให้กับ G2K นะคะ

ขอบคุณผู้ที่สร้างแรงดึงดูดให้ตามอ่านบันทึกอยู่เสมอ อย่างน้อง โอ๋-อโณ

ขอบคุณพ่อและแม่ผู้ให้กำเนิด G2K  ธวัชชัย + อ.ดร. จันทวรรณ ปิยะวัฒน์ 

มะปรางเปรี้ยว และทีมงาน G2K ทั้งในอดีตและปัจจุบันทุกคน


สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ