ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ มันเป็นประโยคที่ติดอยู่ในหัวของฉันตลอดเวลาที่ฉันรู้สึกท้อ กับอุปสรรคปัญหาที่เกิดขึ้น
มันคือ ประโยคที่พ่อบอกฉันเสมอ พ่อบอกว่าอย่าพูดว่าทำไม่ได้ถ้ายังไม่ลองทำดู คนอื่นยังทำได้เราก็เป็นอวัยวะครบ 32 ทุกประการ ทำไม่จะทำไม่ได้ ทำไปจนกว่าจะได้ ในบางครั้งฉันก็รู้สึกหงุดหงิดและโกรธมากก็คนมันทำไม่ได้ ก็จริงอยู่ว่าคนอื่นทำได้ทำไมเราจะทำไม่ได้ แต่คนเรามันไม่เหมือนกัน เก่งกันคนล่ะอย่าง ถนัดกันคนล่ะเรื่อง ฉันมักจะบ่นพรึมพร่ำอย่างนี้เสมอ และฉันก็จะเลิกทำโดยไม่สนใจสิ่งที่พ่อพูด พอพ่อเห็นว่าฉันไม่ทำต่อไป พ่อก็จะบอกว่าคนที่บอกว่าทำไมได้นั้น เป็นเพราะเค้าไม่พยายาม เอาแต่คิดว่าทำไม่ได้ทำไม่ได้อยู่อย่างนั้น แล้วเลิกทำไปมันจะสำเร็จได้ยังไงกัน ต้องคิดว่าตัวเองทำได้ ทำได้เราต้องทำได้ ของง่ายๆกล้วยๆ แค่นี้เอง จนสุดท้ายฉันต้องกับไปทำสิ่งๆนั้น และในที่สุดมันก็เป็นเหมือนที่พ่อพูด ฉันทำสิ่งๆนั้นได้สำเร็จจริงมันอาจจะให้เวลานานเพราะเราไม่ถนัดแต่ถ้าหากเราพยายามทำ ไม่ล้มเลิกไปกลางคัน ค่อยๆเป็นค่อยๆไปมันก็ทำได้ และเมื่อฉันท้อกับอุปสรรคฉันก็จะนึกถึงประโยคนี้เสมอ และพยายามทำให้ได้
ขอบคุณคุณพ่อที่แนะนำสั่งสอนและดูแลให้กำลังใจลูก
