เราจะไม่มองว่าใครเป็นคนผิด...แต่จะพยายามค้นหาว่า...อะไรคือความผิด

               เมื่อวานนี้ยามเช้า...มีนิสิต ป.  เอก  สาขา  วัฒนธรรมศึกษา  ของ ม. ทักษิณ  ขอโดยสารรถร่วมเดินทางไปที่ทำงานด้วย  1  ท่านด้วยมีนัดกับอาจารย์ที่ปรึกษา  ดุษฎีนิพนธ์ 

                  เขาสะท้อนความในใจเกี่ยวกับหัวข้อที่จะทำ  ดุษฎีนิพนธ์  ว่า...เขาชอบเรื่องนี้เพราะเป็นสิ่งที่เขาถนัด...แต่อาจารย์ที่ปรึกษา...เสนอแนะให้ทำในสิ่งที่ อ. ที่ปรึกษาถนัด...สิ่งที่ตามมาคือความเครียด...กังวล...จะจบหรือไม่...

                    ผมก็ได้แต่ปลอบใจ...พูดคุยให้เขาสบายใจ...ขอให้เขามองทุกสิ่งในทางบวก...มองหาเหตุผลที่ อ. ที่ปรึกษาชี้แนะ...คือความคิดของผมว่า 

                    เราจะไม่มองว่าใครเป็นคนผิด...แต่จะพยายามค้นหาว่า...อะไรคือความผิด...และเราจะช่วยกันแก้ไขสิ่งที่ผิดนั้นให้กลับเป็นสิ่งที่ถูกนั้นได้อย่างไร...

ในทุกเรื่อง...ต่างคนก็ต่างมอง...เพราะนานาจิตตัง...การมองต่างกันไม่ได้หมายถึงใครผิดใครถูก...แต่เป็นความสุขุมลุ่มลึกในการมองของบุคคลต่างหาก...

                       ดังท่านผู้รู้กล่าวไว้ว่า...สองคนยลตามช่อง...คนหนึ่งมองเห็นโคลนตม

หนึ่งคนตาแหลมคม...เห็นดวงดาวอยู่แพรวพราย...

                     หวังว่านิสิตท่านนั้นคงเข้าใจและก้าวเดินไปในหนทางที่เลือกแล้วด้วยความสบายใจ...ไร้กังวล...