ผมรักพ่อ


              วันพ่อที่ผ่านได้อ่านข้อความลูกชายโพสต์ในหน้าเฟสบุ๊คว่า  “ป๋มรักพ่ออ่ะ”  ให้ความรู้สึกแปลกๆ
เป็นครอบครัวอื่นคงเป็นธรรมดา  หากแต่ลูกชายในวัน ๑๘ ปีคนนี้เป็นเด็กที่ไม่ธรรมดาเหมือนชาวบ้านทั่วไปหลายอย่าง โดยเฉพาะความเป็นคนรั้น “ขั้นเทพ” 
             ก่อนหน้านี้เมื่อ ๓ ปีที่ผ่านเขาเคยแสดงอาการก้าวร้าวรุนแรงกับพ่อ ภาพของเด็กหนุ่มวัย ๑๕ ที่ตวาดพ่อด้วยกิริยาเกรี้ยวกราด...หัวใจคนเป็นแม่แทบสลาย  แค่เพียงเพราะไม่ได้ดังใจเรื่องรถคันเก่า ๆ คันเดียวของบ้านที่มีอาการไม่สะดวกเมื่อครั้งพาเราทั้งครอบครัวไปเที่ยวในเย็นวันหนึ่ง .....มันสร้างความรู้สึกย่ำแย่เอามาก ๆ และหลังจากวันนั้นเขาก็ไม่พูดกับพ่อมาเป็นเวลานาน หรือหากพูดก็แทบนับคำได้...จนเขาย้ายเรียนที่ต่างจังหวัด  พ่อยังห่วงใยดูแลเขามาตลอด...ทุกครั้งที่ได้ข่าวว่าลูกไม่สบายพ่อเขาต้องรีบขับรถไปหาไม่ว่าจะดึกดื่นเพียงใด..ใช้เวลาถึง ๔ ชั่วโมงกับระยะทางเกือบ ๓๐๐กิโลเมตร...พ่อของเขาไม่เคยทอดทิ้งลูก...คอยโทรศัพท์ไปหาแม้หลายคราที่ลูกไม่รับสาย
            หากย้อนกลับไปในวันเวลาเมื่อครั้งก่อนหน้านั้น..ไม่เคยมีสักครั้งที่จะเห็นพ่อของลูกชายคนนี้จะไม่ห่วงใยและดูแล....เหตุการณ์มากมายที่ประทับอยู่ในความทรงจำ  ล้วนแล้วแต่มีสิ่งดีงามทั้งสิ้น ในขณะที่ได้เห็นกิริยาอาการที่ไม่น่าประทับใจของเจ้าลูกชายที่มีต่อพ่อมาตลอด...เช่นกัน  
            ในระยะเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่วันที่วัยของลูกชายได้   ๑๘ ปี ก็เริ่มเห็นภาพใหม่ ๆ เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการกระตือรือร้นที่จะไปเฝ้าไข้พ่อด้วยตนเองที่โรงพยาบาล(ครั้งที่พ่อเขาป่วย) หรืออาสาทำงานแทนพ่อเมื่อครั้งที่เขากลับมาบ้านช่วงวันหยุด...เขาอ่อนโยนลงมาก
             ดิฉันเชื่อว่าสิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงเจ้าลูกชายหัวดื้อก็คือความรักความห่วงใยของพ่อเขาที่ปฏิบัติต่อเขาอย่างสม่ำเสมอและพ่อไม่เคยใช้ความรุนแรงกับลูกและคิดว่าตอนนี้ลูกชายคนนี้โตแล้ว....เอ้อ....โตซะที