เย็นวันที่ ๒๒ ต.ค. ๕๕ หลังไปร่วมเสวนาเรื่อง “การจัดการศึกษาเพื่อเตรียมเด็กสู่ศตวรรษที่ ๒๑” ที่ มศว. ประสานมิตร  ดร. เจือจันทร์ จงสถิตย์อยู่  กับผม ก็ขึ้นเครื่องบินไปเชียงใหม่  เพื่อไปร่วมกิจรรม “การถอดบทเรียน และแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ครูดีเด่น รางวัลครูเจ้าฟ้ากรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์”  ที่ศูนย์ฝึกอบรม ธนาคารไทยพาณิชย์  อำเภอหางดง  จังหวัดเชียงใหม่

          พอลงจากรถที่ศูนย์ฝึกฯ ตอนสองทุ่มครึ่ง ผมก็ได้กลิ่นหอมชื่นใจของดอกพญาสัตตบรรณ  และตอนเช้ามืดวันที่ ๒๓ ผมก็ปิดแอร์ห้องนอน เปิดหน้าต่างรับลมเย็น รับเสียงไก่ขัน และรับกลิ่นพญาสัตตบรรณ  สดชื่นอย่างที่สุด

          พอท้องฟ้าเริ่มมีแสงทอง เสียงนกร้องก็เริ่ม

          พอฟ้าสาง ผมก็ออกไปวิ่งในบริเวณศูนย์ฝึกอบรม ซึ่งกว้างถึง ๔๒ ไร่ อยู่บนที่ลาดเนินเขา  มีต้นไม้ใหญ่และสนามหญ้าสวยงาม  และมีบึงน้ำใหญ่ เวลาวิ่งผ่านนกกระยางบินหนีพึ่บพั่บ  แต่ผมรู้สึกว่า นกปรอดหัวโขนมีน้อยไปหน่อย  ศูนย์ฝึกฯ นี้อายุ ๑๗ ปีแล้ว เข้าใจว่าตอนก่อสร้างและปรับที่ คงจะเก็บต้นไม้ใหญ่ไว้จำนวนหนึ่ง  จึงมีต้นไม้ที่น่าจะอายุไม่ต่ำกว่า ๓๐ - ๔๐ ปี จำนวนหนึ่ง  ทำให้ผมสดชื่นมาก  ผมชอบต้นไม้ใหญ่ 

          กลับมาถึงบ้านค่ำวันที่ ๒๓ ต.ค. ก็ได้กลิ่นหอมชื่นใจของดอกพญาสัตตบรรณเช่นเดียวกัน  และตอนวิ่งออกกำลังกายที่หมู่บ้านเช้าวันที่ ๒๔ ต.ค. กลิ่นก็อบอวลไปทั่วหมู่บ้าน 



วิจารณ์ พานิช

๒๔ ต.ค. ๕๕



ทางเข้าศูนย์ฝึกฯ


ท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ


ถ่ายจากระเบียงห้องพัก


ต้นไม้ใหญ่ที่สวยงาม


สนามหญ้าและสระน้ำ


ใบไม้งาม


ดอกไม้งาม


ถ่ายจากระเบียงห้องพัก


ไม้ประดับบนคาคบไม้ใหญ่