เรื่องเล่าจากบ้านแม่ตาด :


บันทึกที่ ๓๐๐ (บนถนนที่แสนอบอุ่นและงดงาม)






(๑)



          ผมไม่ได้เขียนบันทึกมา 3-4 วัน เนื่องจากงานรุม ทั้งงานหลวงและงานราษฎร์ เลยทำให้ไม่ได้เขียนบันทึกใหม่ๆ ลงใน G2K  เลย ได้แค่เพียงแวะเข้ามาเปิดอ่านเป็นบางช่วงเท่านั้นเอง

          วันนี้ ผมมีเวลาว่าง ไม่ได้ไปไหน เลยได้นั่งเขียนบันทึกตามปกติ แล้วพอดีสังเกตเห็นใน “แผงจัดการ” บอกว่า ในช่วง ๑ ปี ๖ เดือนที่ผ่านมานั้น ผมเขียนบันทึกไปแล้ว ๒๙๙  ชิ้น ด้วยกัน  ดังนั้น บันทึกที่ผมเขียนเรื่องนี้ ผมเลยตั้งชื่อว่า  “บันทึกที่ ๓๐๐(บนถนนที่แสนอบอุ่นและงดงาม)”

          ในช่วงที่ผ่านมา ผมเขียนบันทึกด้วยความรู้สึกมีความสุขและสนุกสนาน เขียนเพราะใจอยากจะเขียนนะครับ เพราะเวลาเขียนแล้วรู้สึกมีความสุข ยิ่งเมื่อเห็นผู้อ่านหลายท่านอ่านแล้วมีความสุข ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกมีความสุข เบิกบานใจ และมีกำลังใจที่จะเขียนบันทึกออกมาอยู่เรื่อยๆ

          ผมเขียนบันทึกตามกาลและโอกาสนะครับ  บางช่วงมีงานเยอะหรือคิดอะไรไม่ออก ก็จะเขียนออกมาค่อนข้างน้อย แต่บางช่วงมีเวลา มีข้อมูล และมีความพร้อมเต็มที่ ก็เลยเขียนออกมาค่อนข้างเยอะและบ่อยมาก บางวันเคยเขียนวันละ ๓-๕ ชิ้นเลยก็มี ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับเวลา ข้อมูล และความพร้อมเป็นหลัก

          เนื่องจากผมเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น ช่วงหลังๆ ไม่ค่อยมีโอกาสได้เดินทางไกล ใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่เป็นหลัก เรื่องราวที่ผมเขียนก็เลยเป็น “เรื่องเล่า” เสียส่วนใหญ่ โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านแม่ตาดที่ผมใช้ชีวิตอยู่ ทั้งเรื่องของบรรยากาศ วิถีชีวิต อาหารการกิน  ชุมชน และเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของผมเอง

          ช่วงแรกๆ ผมเขียนบันทึกแบบเล่าเป็นเรื่องเป็นราว เป็นนามธรรมเสียส่วนใหญ่ ซึ่งแต่ละเรื่องต้องใช้เวลาเขียนนานพอสมควร  แถมใช้พลังงานความคิดค่อนข้างมากอีกต่างหาก ตอนหลังๆ เลยเลือกที่จะเปลี่ยนแนวการเขียนบันทึกมาเป็นการนำเสนอเรื่องราวต่างๆ ผ่านรูปภาพแทน โดยเขียนเรื่องราวที่มาที่ไปเอาไว้เพียงสั้นๆ ส่วนที่เหลือก็ให้รูปภาพทำหน้าที่บรรยายเรื่องราวแทน ซึ่งก็ทำให้การเขียนบันทึกมีความรวดเร็วขึ้น และผู้อ่านหลายๆ ท่านก็รู้สึกชอบด้วย




(๒)




            หากการเขียนบันทึก คือ การเดินทางไกล...อันแสนพิเศษ

            วันนี้ผมก็คงจะเดินทางถึงหลักกิโลเมตรที่  ๓๐๐ เรียบร้อยแล้วนะครับ 

            แต่ยังเหลือระยะทางอีกยาวไกล ที่ผมจะต้องเดินทางต่อไปเรื่อยๆ....อย่างมีความสุข

           ที่ผ่านมา เรื่องราวต่างๆ ที่ผมนำเสนอผ่านบันทึก ผมตั้งใจเขียนให้ออกมาในแนวของความหรรษาหรือเฮฮาสนุกสนานนะครับ เพื่อให้ผู้อ่านทุกท่านอารมณ์ดีและมีความสุขเวลาได้อ่าน

            ผมมีความสุขเสมอ ในช่วงที่กำลังเขียนบันทึกและตอนที่เขียนบันทึกเสร็จแล้ว

            และแอบหวังอยู่ในใจลึกๆ ว่า ผู้อ่านทุกท่านก็คงจะมีความสุขเช่นกันนะครับ เวลาที่ได้อ่านเรื่องราวต่างๆ ผ่านบันทึกของผม

           

            ขอขอบพระคุณทุกๆ ท่าน ที่กรุณาแวะเข้ามาเยี่ยม ติดตามอ่าน ให้ดอกไม้ ให้กำลังใจ ช่วยชี้แนะ ให้คำปรึกษาที่เป็นประโยชน์ และร่วมเดินทางไปด้วยกัน...บนถนนสาย G2K อันแสนอบอุ่นและงดงามแห่งนี้


            ขอให้ทุกๆ ท่านมีความสุข สุขภาพแข็งแรง เบิกบานใจ และพบเจอแต่สิ่งที่ดีๆ ตลอดทางนะครับ






เพลง      "การเดินทางที่แสนพิเศษ"

ศิลปิน      "ดา   เอ็นโดรฟิน"