ขอระบาย ความใน จากใจนี้
สาเหตุที่ ประพันธ์ สำคัญหมาย
บุคคลหนึ่ง ซึ่งอยู่ เคียงคู่กาย
ไม่เลือนหาย ไกลห่าง เว้นว่างวัน
ชายท่านนี้ ที่ฉัน นั้นเรียก"พ่อ"
รูปร่างหล่อ พาที นี้ขบขัน
มีมากมาย หลายสิ่ง สารพัน
ที่พ่อนั้น ทำได้ ใช่เรียนมา
ในครานี้ ท่านเป็น ภิกษุสงฆ์
เจตจำนง ตรงต่อ พระศาสนา
ดำเนินตาม รอยองค์ พระศาสดา
หวังเพียงเพื่อ หลุดบ่วง ห้วงอบาย
เมื่อเห็นท่าน แล้วไซร้ ใจฉุกคิด
ฉันยังติด โลกีย์ ไม่หนีหาย
ช่างโง่เขลา เรานี้ มีวันตาย
ยังไม่วาย ว้าวุ่น ให้ขุ่นเคือง
จึงตั้งใจ น้อมนำ พระธรรมา
ตัดตัณหา อบรม ห่มผ้าเหลือง
บริสุทธิ์ ดุจมณี ที่ประเทือง
อร่ามเรือง รุ่งโรจน์ โชตนา....
ไพเราะค่ะ