วันจันทร์ ๑๒ พฤศจิกายน ผมอยากกินกล้วย ปกติจะไม่ชอบกินกล้วย หลังจากเล่นตีขนไก่เสร็จ จึงปั่นจักรยานตามหากล้วยที่โรงเกลือใกล้หอพัก แต่...ไม่มีกล้วย เช้าวันรุ่งขึ้น ผมปั่นจักรยานอ้อมไปทางหลังมหาวิทยาลัยก่อนเข้าที่ทำงาน ระยะทางประมาณ ๑-๒ กิโล (มั้ง) เพื่อไปหาร้านป้าที่ขายกล้วยเป็นประจำอยู่หน้าวัดธรรมนาวา หลังมหาวิทยาลัย แต่...ไม่มีกล้วย สงสัยว่าป้าจะัยังไม่ตื่น คำว่า "กล้วย" ยังไม่ได้หมดไปจากความคิดของผม ตกเย็นเมื่อวานหลังจากเล่นกีฬาเสร็จ จึงปั่นจักรยานตามหากล้วยต่อ ระหว่างนั้น เพลงกลอนหนึ่งก็ขึ้นมาในสมอง เพลงนี้เกิดจากผมเห็นภาพกล้วยหอมเหลืองทองและสาวน้อยร้อยชั่งของผมมาเรียนเฉพาะทางที่ราชวิถี มอบเพลงนี้แด่สาวน้อยของผมครับ
กินกล้วยสิจ๊ะ...พี่มาเอากล้วยมาฝาก...กล้วยหอมกลึงกลมน่ารัก...เก็บมาฝากจากคนแดนไกล
ไม่มี mk สปาเก็ตตี้ พิชซ่าหน้าไก่...KFC ห้าดาว ลนไฟ ซูชิใหม่ๆ ...ไม่มี..ไม่มี
กินกล้วยสักใบ...ให้ใจของพี่ชุ่มฉ่ำ...ปลูกเองนะจ๊ะคมขำ...ข้างเรือนข้างขนำ สารพิษไม่มี คน ตจว.คงได้แค่กล้วยเครือนี้ กับใจความจริงที่มี เชิญคนดีกินกล้วยสักใบฯ
แล้วผมก็พบกล้วยที่โรงเกลือ ในราคา ๓๐ บาท/หวี เป็นกล้วยหอมทอง ดังนั้น เย็นนั้นผมจึงได้กินกล้วย ๒ ใบ โดยไม่ต้องกินข้าว เช้านี้ผมนำกล้วยใส่ตะกร้าหน้ารถจักรยาน นำมาฝากเพื่อนห้องทำงานเดียวกันด้วย ขอบคุณกล้วย
ขอบคุณบันทึกกล้วยๆ...