การตั้งใจเรียนหนังสือ

เรื่องเล่าเร้าพลัง

จากอดีตสู่ปัจจุบัน

โดย  นางพชรนันท์  แสงปาก  นักศึกษาปริญญาโท(ภาคพิเศษ)  สาขาหลักสูตรและการสอน

รุ่น 11 หมู่ 1 รหัส 55D0103125 เลขที่  25  วิชา สังคมแห่งการเรียนรู้

เมื่อ 35 ปีที่แล้วในอดีตเด็กประถมเกือบทุกคนในอำเภอประทาย จังหวัดนครราชสีมา ใฝ่ฝันที่อยากจะเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมในโรงเรียนประทาย  ทั้งจากชื่อเสียงของโรงเรียนที่ได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนประจำอำเภอ มีนักเรียนที่สามารถเรียนต่อเข้ามหาวิทยาลัยได้ รวมไปถึงสภาพแวดล้อมที่กว้างขวาง มีอาคารเรียนหลังใหญ่ 2  หลัง และอาคารไม้  2  หลัง   

ตัวดิฉันเองก็เช่นกันหลังจากเรียนจบโรงเรียนดอนอีลุ่ม(ประชารัฐพัฒนา) ซึ่งเป็นโรงเรียนประถมอยู่ที่บ้านดอนอีลุ่ม ตำบลตลาดไทร ดิฉันก็สอบเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนประทายจากโรงเรียนประถมนักเรียนสองร้อยคน มาสู่โรงเรียนมัธยมนักเรียนหนึ่งพันกว่าคน จากโรงเรียนที่มีอาคารเรียนชั้นเดียวหนึ่งหลังและสองชั้นหนึ่งหลังมาสู่โรงเรียนที่มีขนาดใหญ่ แต่เมื่อได้เข้ามาเรียน ดิฉันก็พบว่าโรงเรียนประทายไม่ได้มีแค่ชื่อเสียงและสถานที่เท่านั้น ยังมีความรักความเอื้ออาทรของครูอาจารย์ที่มีให้ศิษย์ผ่านการดูแลอบรมสั่งสอนและไม้เรียว(ที่ตีด้วยความรัก)

มีครูอาจารย์หลายท่านที่ฐานะก็ไม่ได้ร่ำรวย แต่ท่านก็เสียสละเวลามาสอนเพิ่มเติม สอนพิเศษให้กับนักเรียนโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย นอกจากนั้นในบางครั้งยังเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมอีกต่างหาก หลายท่านนอกจากสั่งสอนวิชาการในห้องเรียนแล้วก็ยังอบรมดูแล การแต่งกาย กริยามารยาท การปฏิบัติตัว และให้อภัยกับศิษย์ที่ทำผิดถึงแม้ว่าความผิดนั้นจะรุนแรงถึงกับผิดกฎหมาย (ลักขโมย ทำร้ายร่างกาย ทะเลาะวิวาท) ก็ตาม

ตอนเป็นนักเรียน ดิฉันเรียนเก่งบางวิชาเช่น คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ ภาษาอังกฤษ วิชาที่เรียนไม่ค่อยดี เช่น วิชาภาษาไทย สังคม และพละ สรุปว่าดิฉันก็ไม่ได้เรียนเก่งที่สุดหรือสมองดีที่สุด แต่สิ่งที่ดิฉันแตกต่างจากคนอื่นก็คือ มีความมุมานะมุ่งมั่น ซึ่งแรงผลักดันอย่างหนึ่งก็คือความยากจน ขอแทรกเทคนิคการเรียนที่ดิฉันใช้ในการเรียน เช่น ดิฉันอยู่บ้านดอนอีลุ่มต้องนั่งรถโดยสารไปและกลับโรงเรียน บางวันไม่มีรถโดยสารประจำทางกลับบ้าน ดิฉันก็ต้องเดินด้วยเท้ากลับบ้านจากโรงเรียนถึงบ้านระยะทาง 7  กิโลเมตร ดิฉันจดโน้ตใส่กระดาษ แล้วพับเล็กๆ เอามาเปิดอ่านตอนเวลานั่งรถโดยสารกลับบ้าน ทำข้อสอบเก่า ทำแบบฝึกหัด แทนการอ่านหนังสือนอนตอนหัวค่ำแล้วตื่นตอนดึกเพื่อมาอ่านหนังสือติวให้เพื่อน นอกจากได้ความรู้สึกดีจากเพื่อนแล้ว ตัวดิฉันเองก็ยังได้ฝึกหัดแก้ปัญหาทบทวนความรู้อีกด้วย ความพยายามของดิฉันก็ได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่าคือ ดิฉันสอบติดทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี และโครงการคุรุทายาทชายแดน วิชาเอกภาษาอังกฤษ  สถาบันราชภัฏนครราชสีมา

ความยากจนนี้ก็เลยส่งผลให้ดิฉันต้องพยายามสอบเรียนต่อมหาวิทยาลัยของรัฐให้ได้ ถ้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยเอกชนแล้วก็ต้องออกไปทำงานรับจ้าง เพราะไม่มีความรู้ทักษะอาชีพเลย และพ่อแม่ก็ไม่มีกิจการร้านค้าให้ทำ เพราะพ่อแม่มีอาชีพทำนาไม่มีเงินที่จะส่งดิฉันเรียนมหาวิทยาลัยของเอกชน (พ่อแม่ของดิฉันต้องส่งน้องเรียนอีก 1 คน )

ดิฉันเลือกเรียนต่อโครงการคุรุทายาทชายแดน วิชาเอกภาษาอังกฤษ ที่สถาบันราชภัฏนครราชสีมา เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ยังมีปัญหาใหญ่ตามมาก็คือผู้ที่สอบได้โครงการคุรุทายาท จะต้องทำสัญญาชดใช้ทุน โดยเมื่อเรียนจบต้องทำงานในโรงเรียนของรัฐอย่างน้อย 2 ปี หรือ ถ้าไม่รับราชการก็ต้องเสียค่าปรับสี่เท่าของเงินทุนที่ได้รับ การทำสัญญานี้จะต้องใช้หลักฐานการเงินหรือหลักทรัพย์ค้ำประกัน ซึ่งพ่อแม่ดิฉันไม่มีจึงต้องใช้วิธีให้ข้าราชการเป็นผู้ค้ำประกันซึ่งพ่อแม่พี่น้องญาติก็ไม่มีใครเป็นข้าราชการอีกเช่นกัน แต่โชคดีที่ได้รับความกรุณาจากน้าซึ่งจบมาได้บรรจุเป็นข้าราชการครูพอดี น้าเดินทางไปสถาบันราชภัฏนครราชสีมา เพื่อเซนต์สัญญาค้ำประกัน

ในช่วงศึกษาในระดับอุดมศึกษา ขณะนั้นทำกิจกรรมต่างๆ มากมายและหารายได้ช่วงหลังเลิกเรียนและวันเสาร์-อาทิตย์ ได้เที่ยวได้เล่นกับเพื่อนกับพี่กับน้องไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ จึงได้เข้าใจว่า กิจกรรมนอกห้องเรียนเหล่านี้มีส่วนสร้างให้เกิดทักษะการดำรงชีวิตในสังคม ทักษะในการทำงานเป็นทีม การบริหารจัดการฯลฯ  ซึ่งไม่สามารถหาได้จากหนังสือ จากการเรียนการอ่านจะต้องเข้าร่วมทำกิจกรรมด้วยตนเองเท่านั้น แต่เป็นส่วนที่สำคัญยิ่งในการดำเนินชีวิตและทำงานก็ต้องขอบคุณ ครูอาจารย์ทุกท่านที่ช่วยกันผลักดันให้คำปรึกษากับนักเรียนนักกิจกรรมทั้งหลายได้มีโอกาสทำกิจกรรม เมื่อเรียนจบแล้วดิฉันก็ได้บรรจุเป็นข้าราชการครูที่อำเภอหนองบัวระเหว จังหวัดชัยภูมิ

สิ่งที่ดิฉันมีในวันนี้ คือ สิ่งที่ทำให้รู้จักการหาความรู้ ใฝ่เรียนรู้ อยู่อย่างพอเพียง

*********************************