เมื่อเริ่มมิติของปีงบประมาณใหม่ เหมือนชีวิตและบทบาทของความเป็น Facilitator ผลักดันให้ข้าพเจ้าได้ไปเรียนรู้เรื่องระบบสุขภาพมากขึ้น เป็นการเรียนรู้ในมิติเชิงระบบที่สืบสาวไปสู่รากเหง้าแห่งความเจ็บป่วย...และความทุกข์ตรม
หลายครั้ง...ข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่า ตนเองนั้นเข้าไม่ถึงงานระบบสุขภาพในระดับที่เรียกขานกันว่า "ปฐมภูมิ"
แม้ว่าสามปีเต็มและย่างเข้าปีที่สี่นี้ ชีวิตของข้าพเจ้าคล้ายการเข้าไปฝังตัวในชุมชน วัด หมู่บ้าน และเรียนรู้วิถีชีวิต ในมิติที่ลึกซึ้งในระดับจิตวิญญาณ ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกคล้ายว่า ...ได้เกิดเป็นความเข้าใจในสิ่งต่างที่เกิดขึ้น เชื่อมโยง และดับไป
และอยู่ๆ มาวันหนึ่งข้าพเจ้าได้รับโอกาสที่จะได้เรียนรู้ร่วมกับกูรูระดับแนวหน้าแห่งวงการระบบสาธารณสุขไทย การเรียนรู้ที่เกิดขึ้นคล้ายการขับวงจรแห่งการเรียนรู้ของข้าพเจ้าก้าวไปสู่วงที่กว้างขึ้น
และ...
เมื่อย้อนกลับมาหน้างานในระดับปฐมภูมิ ข้าพเจ้าได้พบช่องว่างที่เกิดขึ้นระหว่างเบื้องบนและฐานราก
ดั่งเช่น...
คนหน้างานทำงาน ไม่ได้มีพื้นแห่งการกำหนดกรอบที่ชัดเจน รู้แต่ว่าต้องทำงานตามตัวชี้วัด และคิดโครงการมากมายที่เชื่อว่านี่จะเป็นการแก้ไขปัญหา พร้อมกับความสูญเปล่าไปของการจัดสรรงบประมาณของคลังหลวงที่ไม่เคยมีวันเต็มหากแต่มีสภาพคล้ายน้ำซึมบ่อทราย (ดั่งหลวงตามหาบัวท่านเทศน์สอนเสมอ)
ทันทีที่ข้าพเจ้าเจอพี่ๆ น้องๆ ที่ทำงานในระบบสุขภาพระดับปฐมภูมิ ...ร้อยละ ๙๐ ไม่รู้จัก 1A 4C ไม่รู้จัก 3 C เขารู้แต่ว่า ... ผลการทำงานที่ทำทุกวันที่หนักอึ้งเต็มไม้เต็มมือไปหมด ผลลัพธ์ออกมาไม่เป็นไปตามตัวชี้วัด
สำหรับข้าพเจ้าแล้วนี่คือ ความท้าทาย...ในฐานะที่สวมสมมติของการแสดงออกในบทบาทของ R2R-Facilitator หรือคุณอำนวย ที่จะสื่อสาร...เชื่อมโยงให้คนหน้างานได้เกิดการเรียนรู้ที่ไปในทิศทางของการเข้าสู่กระบวนการแก้ไขและพัฒนาปัญหาหน้างานได้อย่างเป็นระบบ เป็นขั้นตอน ภายใต้เหตุและผลที่ปรากฏ
...
๑๗ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๕
สู้ๆ ค่ะท่าน