ในพจนานุกรมภาษาไทยฉบับบัณฑิตยสถาน ให้คำนิยามคือ กำหนดความหมาย คำประเพณี ว่า "ขนบธรรมเนียมแบบแผน" ขนบ คือระเบียบแบบอย่าง ธรรมเนียม คือ ที่นิยมใช้กันมา แล้วยังมีคำว่า จารีต ซึ่งในพจนานุกรมฉบับนั้นนิยามไว้ว่า ความประพฤติ ธรรมเนียมประเพณี เพราะฉะนั้นจะเห็นได้ว่าคำว่า ประเพณี ธรรมเนียมประเพณี ขนบธรรมเนียมประเพณี จารีตประเพณี ถ้าว่าเป็นสามัญก็มีความหมายเท่ากัน กล่าวคือ "ความประพฤติที่คนในส่วนรวมถือกันเป็นธรรมเนียมหรือเป็นระเบียบ แบบแผน และสืบต่อ กันมานาน จนลงรูปเป็นพิมพ์เดียวกัน"ประเพณีการทำบุญเลี้ยงพระ <p> ตามธรรมเนียมทั่วไปสำหรับคนไทย เมื่อจะมีงานการมงคลใดๆ ไม่ว่าจะเป็นการทำบุญขึ้นบ้านใหม่ ทำบุญวันเกิด บรรพชาอุปสมบท แต่งงาน ฯลฯ ย่อมต้องจัดให้มีการทำบุญสวดมนต์เลี้ยงพระ ร่วมด้วยเสมอ เพื่อความเป็นสิริมงคล อีกทั้งยังถือว่าเป็นการสนับสนุน กิจการของพระพุทธศาสนาทางหนึ่งด้วย เพราะพระสงฆ์สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อได้มีโอกาสมาในงานชุมนุมหรืองานประเพณีของชาวบ้าน ย่อมสามารถสาธยายธรรมเผยแผ่วัตรข้อปฏิบัติอันประเสริฐ แก่สาธุชนทั่วไป
ดังนั้น แม้ในงานประเพณีอื่นๆที่เป็นอวมงคล เช่น งานศพ งานเกี่ยวกับประเพณีหลังการตาย อันได้แก่ งานทำบุญร้อยวันให้แก่ผู้ที่ล่วงลับ งานสวดทำบุญกระดูก ฯลฯ ก็มีการทำบุญเลี้ยงพระประกอบด้วยเสมอ
อัน พิธีอวมงคล นั้น ตามความหมายก็คือ การทำพิธีให้ร้ายกลับกลายเป็นดี หรือทำให้ความไม่เป็นมงคล เช่น เมื่อมีคนตายในบ้านกลายเป็นสิริมงคล หลังจากทำพิธีทำบุญสวดมนต์เลี้ยงพระ</p>
ระเบียบปฏิบัติเกี่ยวกับการทำบุญเลี้ยงพระ
แม้ว่าในแต่ละท้องถิ่น จะมีความนิยมหรือข้อปลีกย่อยแตกต่างกันไปบ้าง แต่โดยทั่วไปแล้วมีระเบียบปฏิบัติคล้ายกันดังนี้
๑. การกำหนดฤกษ์
๒. การนิมนต์พระ
๓. การบอกข่าวงาน
๔. การเตรียมงานสถานที่
๕. การจัดที่พุทธบูชา
๖. การจัดเตรียมอาสนะหรือที่นั่งของพระสงฆ์
๗. การจัดเตรียมบาตรน้ำพุทธมนต์และเครื่องสระศีรษะ
๘. การจัดเตรียมอาหารสำหรับเลี้ยงพระและผู้มาร่วมงาน
๙. การจัดเตรียมเครื่องไทยธรรมสำหรับถวายพระ
๑๐. การสวดเจริญพระพุทธมนต์
๑๑. การรับ-ส่งพระ
๑๒. การเริ่มพระพุทธมนต์
๑๓. ฯลฯ
</font>
