นิทานพุทธปรัชญา... เรื่องของผู้บริหารที่เก่งการทำงานแต่ไม่เก่งการบริหารชีวิต ที่วัดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น มีไก่อยู่ครอบครัวหนึ่ง พ่อไก่เป็นผู้บริหารที่เก่งมาก กางปีกปกป้องเมียและลูกให้อยู่กันมาอย่างเป็นสุข ก่อนฟ้าสางพ่อไก่ตัวนี้จะบินขึ้นไปเกาะกิ่งไม้และโก่งคอขันไปจนเช้าตรู่ เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นมาส่องโลกให้สว่างไสว ไก่ตัวนี้จะมีความสุขมาก และชื่นชมว่าตัวเองขันตะวันจึงยอมขึ้นมาจากขอบฟ้า นี่คือ ผลงานและฝีมือของฉัน ทุก ๆ เช้าพ่อไก่จะทำหน้าที่ไม่เคยหยุดถือเป็นหน้าที่เพื่อให้ดวงอาทิตย์ขึ้นมาส่องโลก จากนั้นก็ไปทำมาหากินเลี้ยงครอบครัว พออายุมากขึ้นการบินขึ้นเกาะกิ่งไม้ก็ทำแทบไม่ไหว แต่ด้วยความสำนึกในหน้าที่ก็กัดฟันฝืนสังขารขึ้นไปขันเรียกดวงอาทิตย์ให้ขึ้น แม้ลูกจะขอทำหน้าที่แทนก็ไม่ยอม เพราะเชื่อว่าตนเองเท่านั้นที่ทำได้ ในที่สุดก็แพ้สังขารตัวเอง ก่อนตายก็เรียกลูกเมียมาสั่งเสียว่า "เมียรัก ลูกรัก ตั้งแต่พรุ่งนี้ต่อไป พ่อคงไม่มีชีวิตอยู่ต่อแล้ว และพอพ่อไม่ขัน ดวงอาทิตย์ก็คงไม่ขึ้น ความมืดมิดก็คงจะปกคลุมไปทั่วโลก ขอพวกเธอจงดูแลกันดี ๆ พ่อเชื่อว่าสิ้นพ่อแล้วโลกนี้คงถึงคราววิบัติเสียแล้ว" จากนั้นก็ตายไป ตายไปพร้อมความเชื่อที่ว่าตัวเองเท่านั้นที่ทำให้ดวงอาทิตย์ขึ้นได้ พอสิ้นตนเองโลกนี้ก็ถึงคราววินาศไปด้วย ความจริงพอสว่างดวงอาทิตย์ก็คงฉายแสงเหมือนทุกวัน โลกก็ยังคงดำเนินไปตามปกติ ผู้บริหารหรือคนทำงานเกือบทุกคน พอทำงานไปได้ระดับหนึ่งก็หลงตัวเอง ว่าถ้าองค์การนี้ขาดฉันมันจะเดินต่อไปไม่ได้ อย่างนี้เขาเรียกว่า ผู้บริหารที่เริ่มล้มเหลวในวันที่ประสบความสำเร็จ ผู้บริหารที่ดีจึงไม่ใช่ผู้ที่แบกหนักที่สุด ผู้บริหารที่ดี คือ ผู้ที่แบกหนักพอสมควร และกระจายภาระไปให้คนอื่นแบก และประการสำคัญที่สุด ผู้บริหารจะไม่ทำงานจนป่วยตาย
