สำรวจความรู้สึกตนเอง การนั่งอยู่ที่ห้องรอขึ้นเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิใจหนูไม่รู้สึกสงบ

กลับปรากฏเห็นความอ่อนล้าอยู่ภายในมากกว่า

แต่พอรู้สึกถึงใจที่อ่อนล้า อาจจะด้วยความที่อยู่ห่างไกลความเป็นธรรมชาติมั่ง

(อันนี้คิดเอง)

เพราะวันทั้งวันหนูก็ไม่ได้มีอะไรมาก

ทำงานถวายครูวันนี้ก็จัดว่าสบายๆ

แต่กลับมารู้สึกล้าชั่วขณะระหว่างรอขึ้นเครื่อง

ไม่แน่ใจว่าด้วยอะไรเป็นสาเหตุแต่พอเห็นแล้วก็รู้สึกสบายขึ้น

จับความู่้สึกที่ลมหายใจสองสามครั้งเข้าออกข้างในโล่ง

แบบร่างกายยังล้าอยู่เป็นเหมือนการดำรงอยู่

แล้วก็ระลึกถึงครูว่า

"นี่แหละที่ท่านบอกไว้ สู้ๆท่านเป็นกำลังใจให้"

อย่าทำอะไรด้วยความขุ่นมัวฝึกให้ทำทุกสิ่งอย่างด้วยจิตใจที่เบิกบานผ่องแผ้ว

นี่คือกุญแจล่าสุดที่ีครูเมตตาให้มาฝึกฝนสู้ต่อไป นี่แหละของจริง

"เหนื่อยก็ทำ ไม่เหนื่อยก็ทำ ถ้ามันคือหน้าที่

ถ้าเชื่อครูบาอาจารย์แล้วเดี๋ยวจะดีเอง

เหมือนที่ครูทำให้ดูเสมอมา"

"เชื่อเหมือนหมูเหมือนหมา"

ปัญญาเอาไว้ใช้เมื่อทำตามครูแล้วเจอปัญหาอุปสรรค

นี่แหละ คือ เส้นทางถ้าครูไม่เอ่ยไว้ไม่เตือนไว้

ท่าทางจะเดี้ยงกว่านี้มากกราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ