เอนกายตากฟ้าใต้ป่าดาว

กระพริบพราววิบวับกับฟ้าใส

เพชรน้ำค้างพร่างหล่น ณ หนใด

ปล่อยหัวใจสู่สรวง...ถึงดวงดาว

 

ในอ้อมกอดแห่งรัตติกาล

แสนเนิ่นนานเพลินภวังค์ยังห้วงหาว

บันทึกจากแดนสรวงแห่งดวงดาว

ร้อยเรื่องราวฝากคำก่อนอำลา

ยื่นดอกรักจากใจที่ไหวหวั่น

ระลึกมั่นมุ่งมาดปรารถนา

รอยสัมผัสผิวแผ่วผ่านแววตา

ถ้อยคำลาเอ่ยซ้ำ..ย้ำหัวใจ

เพลงราตรีแว่วหวานผ่านโค้งฟ้า

กระซิบฝากดาราบนฟ้าใส

กลีบดอกรักโรยลับไปกับวัย

ใกล้เหมือนไกล ยิ่งกระจ่าง...ยิ่งลางเลือน

 

จะเอนร่างพักฟื้นกับผืนหญ้า

จะนิทรากับจันทร์อันคล้อยเคลื่อน

จะโอบกอดกับห้วงแห่งดวงเดือน

เพื่อย้ำเตือนคืนที่ไม่มีใคร

                                                    ...กิ่งไผ่...