ชีวิตในวังวล..ถนนคนบาป..

..."ดิน"...ก้อนแล้วก้อนเล่า..มันถูกเคล้าคลึงอยู่ในมือ..จินตนาการนำพา.."หล่อน"..คิดถึงปลาวาฬตัวนั้น..ที่พร่ำเพรียกเรียกหา ถ้อย.ร้อยรัก.."อาทิตย์อับแสง"เสียงเพลงนั้นแว่วอยู่ในหู..ความรักที่จำนรรจ์..ถ้อย..รำพันอันแสนหวานและมืดมน...เคยชม ร่วมภิรมย์ใจ..ด้วยความรักจริง..ยิ่งใหญ่..รักเอย..เคยอยู่เคียงกัน....ทิวานาน..ยามอยู่เคียงกัน.......เยือกเย็นเข็ญใจ..รัญจวน.....

....ก้อนดิน..จากปั้น..กลายเป็น..วาฬ..หัวหายไปใน..แผ่น..คอนกรีต..ชีวิต..ในวังวล...ถนนคนบาป...ซังท์เปาลี....