เมื่อตรวจสอบตัวเอง ดูเหมือนช่วงนี้จะนิ่งเฉย แต่ความนิ่งเฉยมักถูกทดสอบเสมอ จนได้คำตอบว่ายังไม่ถึงความนิ่งเฉย

   19.00 น. ผมเดินไปเรื่อยๆ ดูโน้นดูนี้ที่เหล่าแม่ค้าพ่อขายเอามาวางผ้าที่ลาดอยู่บนพื้นซีเมนต์ นี่กระมังตลาดนัดคนเดินที่โรงเกลือมาเก็ตฯ กลางค่ำกลางคืนตีหนึ่งตีสองได้ยินเสียงดนตรีแน่นดีมาทางโรงเบียร์ภายในโรงเกลือนั้น เสาร์-อาิทิตย์จะมีแม่ค้าแม่ขายมาใช่ชีวิตบนอาชีพที่จำเป็น

   ไม่นานจึงเดินออกจากโรงเกลือฯ แ้ล้วไปยืนที่ป้ายรถเมล์ สายตาเหลือบไปเห็นภาพนี้

   ชายแก่นอนอยู่ริมทางเท้าใกล้ถนน ทางซีกขวาคือโรงเกลือซึ่งมีคนเยอะแยะมากมาย ทางซีกซ้ายคือถนนไว้ให้รถสัญจรไปมา จักรยานที่อยู่ปลายเท้าบรรทุกสัมภาระประจำตัว ท่านอนสีหไสยาสน์กลับข้าง ให้นึกถึงพระอรหันต์ของโลก แต่แล้วสีหไสยาสน์กลับข้าง ก็เปลี่ยนเป็นท่าใหม่ในพริบตา

   โลกนี้มันอะไรกัน ชีวิตของคนเพียงเท่านี้หรือ "จักรยานสัมภาระกับชายแก่บนทางเท้า และสังคมแห่งความมั่งคัง"